امروز سی و یکم شهریور ماه 1397
وفات شیخ صدرالدّین حموی استاد حکیم الدّین فریومدی
آقای سیّد مهدی میری ـ مدیر کُلّ بیمۀ ایران ( استان خراسان رضوی )


درگذشت مفسّر قرآن

کُهن ترین مطالبِ مکتوبی که در بارۀ « فریومد » در دست است مربوط به « تاریخ بیهق » اثر « ابوالحسن علی بن زید بیهقی » است .
او می گوید : امير خُراسان عبداللّه بن طاهر ـ رَحِمَهُ اللهُ ـ ( كه به فضلِ حقّ تعالى عمارتِ نيشابور و نواحى آن بر دستِ وى ميسّر شد ) چُنين گفت كه : خَيرُ قُرى بيهَق جُلَين و اَطيَبُها فَريومَد و لا بَأسَ بِالسّدير وَ الحارثاباد .
او ناحیّۀ بیهق را در عهدِ امير خُراسان عبدالله طاهر « دوازده » قسمت یا « رَبع » دانسته و در بارۀ ربع چهارم « زمیج » نوشته است : و « زميج » به لُغتِ پارسى زمينِ بَرّ دهنده را گويند يعنى مزرعة غَلّه را ... هيچ رَبع را هوا معتدلتر از آن رَبع نيست و هواى « فريومد » خوشتر بود ، ازيرا كه فريومد هم سَهلى است و هم جَبَلى و هواى « پَشاكوه » هم معتدل بُوَد ، پس درختِ سِنجِد كِشتند آنجا كه شِشتَمَد است ، چون به بار آمد آن را شِشتَمَد نام كردند ،
همچُنین « مَذ » را مدح مکان و « رذ » را مدح مردم دانسته و نمونۀ مکانهای خوش را برغمَذ و فريومَذ و شِشتَمَذ و انجمَذ دانسته است .
و ربع یازدهم را فَريومَد معرّفی کرده است : و اين « فَريومَد » و « اسحاق آباد » و « فيروزآباد » و « نهاردان » و غيرِ آن بُوَد .
آنجا که سخن از خاندانِ ساداتِ بيهق است در بارۀ محدّث فریومدی سيّد اجل ابويعلى زيد می گوید : در فريومد متوطّن شد و به سال 447 در اصفهان وفات یافت ، او به اختيارى نجومى از ديه فريومد برفته بود ، چون به ديه فيروزآباد رسيد بشارتِ ولادتِ فرزندِ خويش سيّد اجلّ زاهد فخرالدّين ابوالقاسم شنيد ، برفت و او را نديد .
در بارۀ سید ابوالقاسم علی و خدماتِ اجتماعی او ، جایگاه علمی و اجتماعی او و تقدیرنامه ای که از طرفِ وزیر سلطان سنجر برایش صادر شده ، سخن گفته است . و فرزندانش سیدعزّالدّین ابویعلی زید ، فخرالدّین حسین ، سیّدمرتضی بهاءالدّین علی را معرّفی کرده است .
چند تن از دانشمندان ، حکما ، بزرگان و شاعران فرومد را این گونه نام برده است :
ابوحامد محمّد بن جعفر بن الحسين الحنيفى البيهقى
ناصح الدّين ابراهيم بن على النّظام الكاتب البيهقى
حكيم تاج الحكماء الموفّق بن مظفّر القوامى
حكيم على بن محمّد الحجازى القائني
حكيم ابوالعلاء حمزه بن على المجيرى
حكيم يحيى بن محمّد الضّيائى الفريومدى
چند گزارش دیگر
( هفتم ) در اين ناحيت در پانزده موضع نماز جمعه رفتى و خطبه : ديه جلين ، قصبه سبزوار ، خسروجرد ، كَسكَن ، سدير ، كراب ، باشتين ، نامن ، ديوره ، جشم ، خسرو آباد ، مزينان ، بهمن آباد . فريومد ، ده بيشين ، اكنون در هشت موضع مى رود .
( يازدهم ) در ديه ششتمد آبى [ گُلابی ] باشد شيرين گرانسنگ كه مدّتى بتوان نهاد كه خلل نپذيرد و انجيرى باشد زرد لطيف چُنانكه از لطافت خشك نتوان كرد ، و انجير سفيد و زرد فريومد خشك توان كرد .
( بيست و ششم ) در ديه فريومد انجير سرخ و انجير زرد خيزد چُنانكه خشك كنند ، و در كتاب قانون آورده است كه بهترين انجيرها و موافقتر با طبع مردم انجيرى بود كه اوصاف آن در انجير فريومد موجود است ، و آنجا كاريزهاى آب بسيار است ، و هواى سهلى و جبلى دارد ، ميوۀ آن به غايت موافق بود ، و از تَناول آن امراض كمتر تولّد كند .
( بيست و هفتم ) در فريومد و حدودِ آن ، خَليِّه مُنج انگبين [ كَندوي زنبور عسل ] باشد و عسلى به غايتِ كمال ، چُنانكه در ديگر نواحى نيشابور مثلِ آن نيست .
[ ابوالحسن علیّ بن زید بیهقی ( ابن فُندُق )، تاریخ بیهق ، کتابفروشی فروغی/ چاپخانه اسلامیه ، چاپ دوم ]
مرحوم عبدالحميد مولوي نوشته است : « نواحي نيشابور تا اوايلِ قرنِ هفتم عبارت بوده از سبزوار و جوين و اسفراين و قوچان و طوس و جام و خواف و زوزن و كاشمر ، پس عسلِ فريومد به تشخيصِ صاحبِ تاريخ بيهق لطيف ترين عسلِ نواحي نيشابور و توابعِ شهرِ نيشابور بوده است . »
[ آثار باستاني خراسان ، ج1 ، عبدالحميد مولوي ، انتشارات انجمن آثار ملّي ، ص 494 ـ 495 ]
و امّا ابوالحسن علی بن زید بیهقی با ثبت قصّۀ سرو دیه فریومد برای همیشه آن سرو را در تاریخ ماندگار کرده است . قصّه ای که در 38 سالگی زندگی اش رُخ داده و خود حکایتگر داستان است .
( واقعه ) آمدنِ خوارزمشاه يَنالتَكين بن محمّد به قصبۀ فريومد و غارت كردن و سوختنِ آن درخت كه زردُشت صاحب المَجوس كِشته بود
قصّۀ سروِ ديهِ كِشمَـر و سروِ ديهِ فريومد
زردُشت كه صاحب المَجوس بود دو طالع اختيار كرد و فرمود تا بدان دو طالع دو درختِ سَرو بكِشتند .
يكى ؛ در ديهِ كِشمَر طُريثيث
يكى ؛ در ديهِ فريومد ...
وقف نمودن عماد الدّین محمّد فریومدی خانقاه سلطانیّه را