شیر عَلَم ـ دکتر علی اکبر مُعینی

سبوی پُر می ـ دکتر علی اکبر معینی

سَبویِ پُر می

من که از عِشق به جُز « عین » خَبردار نِیَم

لایقِ آن همه « اَلطافِ گُهربار » نِیَم

من که از عِشق به جُز « عِشق » ندارم تَعریف

در میانِ فِرَق و مردمِ این کار نِیَم

« شاهِ عُشاق » که از یک نظرم کرد دریغ

لایقِ نوکَری و خِدمَتِ دَربار نِیَم

گر ندانند رَفیقان که چُنین مِسکینم

راضی بر موهبَت و رَأفتِ اَغیار نِیَم

گویدم عَقل : « بُوَد عِشق سَبویی پُر می »

من اگر نوشَم از آن ، هیچ خطاکار نِیَم

گر رساند به « مُعین » جُرعِه­ای از می ، ساقی

دگر از « گُنبدِ دَوّار » طَلَبکار نِیَم

علی ­اکبر مُعینی ـ بهار 1372

کاش یَک چراغی داشتام

** چراغ  **

دکتر علی اکبر معینی

کاش یَک چراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

کاش دِرمِنَه مِکاشتام !

محصولی ورمِداشتام !

کاشکی بِجا مِکِردام

خولفَه دِجا مِکِردام

یَک مُشتی پول جِرِنگی

حاصِل شُد از زِرِنگی

اَوُردِمو بِخوردام

از خوشحَلی بِمُردام

کاش مِهام مثلی ایکَه

اَسب و آُلاغی داشتام

کاش یَک چراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

کاش فِرومَد کِلو بو

کاش وَختی خِرپَلو بو !

کاشکی دِ مونی کوچَه

بوخرِه اَدِم کِلوچه

کاشکی دِ عَیدی اِمسال

عَیدی بِتِن به قِمچال !

کاشکی دِ مونی بَاغا

قَرقَر کِنن کِلَاغا

کاشکی به جُو  ای بُلبُل

مِ یَک کِلاغی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقلی داغی داشتام

کاشکی زِنی فِلَانی

زود بِزَیِه دو گَانی

کاشکی یَکی اَز بِچاش

وَر کِلّه بوفتِه دِ چاش

کاشکی بِچِه دِگَرِش

بوخرِه کِلّه پیَرِش

کاشکی بُز و بِزغَلَش

بوخرِه خِوِر و کَلَه ش

کاش مِهام مثلی "اکبر"

هَیکَلی چاقی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

اَز تومبِلی بِموردام

کاشکی سِنجَد مِخوردام !

دَرد دِلام زِیادِه

از غُصَّه نِه یَه باده !

اَووردِنو بِخوردام

کاشکی بَد یَر مِبوردام

کاشکی هَمَش شَو بَشَه

کَوش و کِلام نَو بَشَه

کاشکی دِ شَهری شیراز

بَخچَه و باغی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

کاش داد بو  و بیداد بو

کاش آقا مِلّا داد بو

کاش گُو دِ گَو و رُو رُو

اَلِّک بَزی و هُو هُو

خَل خَل بَزی دِ بَخچه

وَختی کِلوخ دِ قچَّه !

عَیدگا میَمَیام

هو بِرو کی اَمَیام !

چَولی چِغَل بَرو کو

گِندِم و جَو اَرزو کو

کاش مِهام مِثلی مِردِم

دِل و دِماغی داشتام

کاش یَک چِراغ داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

عَمو حَسِینام اَمَه

اَز رو جِوِینام اَمَه

بِه دَر رو کی سِیل اَمه

بَشولَه و بِیل اَمَه

اَو خوری کُو؟ دِ طَقچَه

چِکَه مِنی دِ بَغچَه ؟

هَی جَا نِماز مِشوفتام

قِبو کِلو مِدووختام

دَردِ دِواش مِکِردام

میرزار صِداش مِکِردام

کاشکی بِه جُو  تِریسَه

گُوی دِلاغی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

فصلی مَه نوروز اَمَه

عَبدِالّا نوروز اَمَه

مِخَم بِرام به شیرَه

پچَّمِ سَگ مِگیرَه

وقتی مِرام گِردنی لَس

وقتی مِیام مثلی مِگَس

وقتی مِرام مِلِنگام

وقتی میام چه دِنگام

کاش قطِقی و کَمَه

از فِرومَد میَ مَه

کاش از دِلی مِهرِبو

مِ یَک سِراغی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقَلی داغی داشتام

هَم خاک و ماسَه و شِن

رِفِیق و دوست دِشمِن

اَز گُلی یاس و لَالَه

عمو و خال و خَلَه

مُرغ و خِروُس و کِفتر

میز و کِتاب و دِفتر

باری گُو و غِمَشَه

خِبَر دَرِن هَمَشَه

نِه غِم دَرام نِه غُصَّه

مُرغام دِ اُو ... سَّه !

کاشکی به جُو ایی خِرُوس

یَک مُرغی چاغی داشتام

کاش یَک چِراغی داشتام

مِنقلی داغی داشتام

هَوار هَوار آی مِردِم

سُوب و خیار آی مِردِم

اِمروز و دوش و دینَه

دِ پلَّه و رَزینَه

دَستی هَمَه به سینَه

با حِرص و آز و کینَه

وَ هَم نِگا مِکِردِن

کِیف و صِفا مِکِردِن

کاشکی بِه جُو  ایی فامیل

یَک باجِناغی داشتام

کاش یَک چراغی داشتام

مِنقلی داغی داشتام

هَر جَا دِروُغ و نَقلِ

خَموشی شَرطی عقلِ

پَاییز اَمَه فِرار کو

فِکری گُل و بِهار کُو

عقرَب و قَوس و میزو

خودِتِ وَ خَنَه خیزو

کاشکی گِرِه وا رِوِه

دِروُغگُو رسوا رِوِه

کاشکی دِ موُنی ملَّت

نوُفتِه اَدِم به ذلَّت

کاش مِ هام مثلی اَغِل

قُلف و یِراقی داشتام

کاش یک چراغی داشتام

منقلی داغی داشتام

سرایش و ویرایش 21/2/1385

 

شوی عید [ شب عید ] ـ دکتر علی اکبر معینی

مـرغ و خـروس

ماههای فروردین و شهریور بیشتر فرومدیها به زادگاهشان بر می ­گردند و اگر همزمان با ماههای رمضان و محرّم نباشد بیشترین عروسی رُخ می ­دهد . دکتر علی اکبر معینی شعری با گویشِ فرومدی آمیخته با طنز و واقعیّت در این زمینه برای شما  فرستاده است :

 

مُـرغ و خـروس

هو بِچا خوب گُوش کِنین مِ « اکبَرام »

دِ ای دِنیا غُصَّه و غِم نِدَرام

آهای بچّه­ ها خوب گوش کنید : من « اکبر » : هستم ، در این دنیا غصّه و غم ندارم .

گوش کِنین ای قِصِّه ­ها راسته هَمَش

شِعرا « اَکبَر » قَطِق و ماستِ هَمَش

گوش کنید : این قصّه­ ها همه­ اش راست است ، شعرهای اکبر قاطق و ماست است .

یَک خِروس بو و یَکی مَردَکی پیر

پیرمَرد مِدایِشَ ماست و فِطیر

یک خروس با پیرمردی بود که به خروس ماست و فطیر می ­داد .

خروسَک به جو سِحَر ، نِمازی شوم

بنگ مِدا تمرین مِکِرد اَروم اَروم

خروس به جای سحر ، نماز شام / غروب بانگ می ­داد و آرام آرام تمرین می ­کرد .

سِحَری روزی زِمِستو صِحَبی آقا خِروس

مِشنِوَه بانگ خِروس : عروس عروس !

سحرِ یک روز زمستان ، صاحبِ آقا خروس می ­شنود که خروس بانگ می ­دهد : عروس ، عروس !

صِحَبی خِروسَکی قِصِّۀ مِ

گفت کی : اَی خِروسِ چشم بستۀ مِ

صاحبِ خروسِ قصّۀ من ، گفت که : ای خروس چشم بسته­ ام

تِه کی نِه پول دَری و نِه شُغل و کار

سَرِت نِخوردِه به سِنگی روزگار

تو که نه پول داری ، نه شغل و کار ، سرت هم به سنگِ روزگار نخورده است .

تِ کی هوچ پِگَه نِگی قوقولی قوقو

صِحَبِت به تِه مِگَ : « کَچِه لِگو »

تو که هیچ صبح پگاهی « قوقولی قوقو » نگویی ، صاحبت به تو می ­گوید : ساده !

صُحبَتی زِن بُردنت دِگَه چینِه ؟

گِندِمو دَری خَنَه ر کی وَرچینه ؟

صحبت از زن بُردنَت دیگر چیست ؟ پس گندمهای دربِ خانه را چه کسی برچیند ؟

خِروسک پاشه دِ یَک کَوش کِرد و گفت :

نِگا کو اَلاون صِدام رِفته کِلوفت

خروس پایش را در یک کفش کرد و گفت : نگاه کن الآن صدای من کُلُفت شده است !

پِرُّ مِ وَل وَل مِنِن مثلی طِلا

دُمبمِ شَنَه مِنام مِ سِر بَلا

پَرهای من مثل طلا وَل وَل / بَرق می ­زنند ، دُمم را هم سَربالا شانه می­ کنم !

دِگَه وَختِش رِسیَه کی زِن کِنام

پَیی دَری هَمسَیَه ر چِمِن کِنام

دیگر وقتش رسیده که زن بگیرم ، پای دربِ همسایه را چَمن کنم / بکوبم !

( کنایه از اصرار در خواستگاری )

مُرغی هَمسَیَه ر دِیه چِه خوشکِله ؟

صِحَبی مُرغِ دِیه دِ وِل وِلِه ؟

مُرغ همسایه را دیده­ ای چقدر خوشگل است ؟! صاحبِ مرغ را دیده ­ای در ولوله و هیجان است ؟!

مرغی چاق و با وفا و سر به زیر

پِرُّ او نَرم و سفید عَینی حریر

مرغِ چاق و باوفا و سر به زیری است ، پَرهایش هم نَرم و سفید مانندِ حریر است .

ابروهاش کِمَانینه مِردُمکش سیا سیا

چِشمَکام مِزنَه مِگَه : خِروسِ مِ بیا بیا

اَبروهایش مانندِ کَمان است ، مردمکش سیاهِ سیاه ، به من چشمک می ­زند می ­گوید : خروسِ من بیا بیا !

ماری او پیرِ و لِکِّ لِک مِنَه

هَنَر از سِر پِنجِه­ هاش چِکِ چِک مِنَه

مادرِ او پیر است و به سختی راه می ­رود ، هنر از سرپنجه­ هایش می ­چکد !

اَگه او بشوِه عَروسی ای خَنَه

نِه نِهار مُشکِل دَرَه ، نِه صُبحَنَه

اگر او عروسِ این خانه شود ، مشکلِ ناهار و صبحانه وجود ندارد .

صِحَبی خِروس کی دی خِروسِ جاهلِ جِوو

پا دِ یَک کَوش کِردَه و مِگَه : هَمو

صاحبِ خروس که دید خروسِ جاهلِ جوان ، پا در یک کفش کرده و می ­گوید : فقط همان !

گفت کی : خاب بَشِه خودام فِردا سَحَر

مِرام و هَمسیه هار مِنام خِبَر

گفت که : خُب ، باشد خودم فردا صبح ، می ­روم و همسایه ­ها را خبر می­ کنم .

فامیلا هَمسَیه­ ها با دِهُل و سِنّا و دَف

خُنچه ­ها وَردِشتَنو دِ خُنچِه ­ها تُخمِ عَلَف

فامیلها و همسایه­ ها با دُهُل و سُرنا و دَف ، خُنچه ­ها / خوانچه­ / طَبَق بر روی سر گذاشته و در آنها تخمِ علف است .

+++

زِناشَ اَرا کنون و مِرداشَ سِبیل سِبیل

چو بَزی مِنِن اونا دو نِفری با دسته بیل

زنهایشان آرا / آرایش ­کُنان و مردهایشان سبیل در سبیل ، دو نفری با دسته­ بیل چوب ­بازی می ­کنند .

یَک عَدّه هورا مِنِن و یَک عَدّه شَباش مِگِن

یَک عِدّه فُحِش مِتن و یَک عِدّه دِعاش مِنِن

عدّه ­ای « هورا » و عدّه ­ای « شادباش » می ­گویند ، گروهی فحش می ­دهند و گروهی دعا می ­کنند .

جِوونا یَک عَدِّه­­ شَه لات بَزی ­ها به دَر مِنِن

با او کار و گِندِشَه شیطونِ هَی خِبَر مِنِن

گروهی از جوانها لات ­بازی در می ­آورند ، با کار و گندشان هی شیطان را خبر می ­کنند .

دخترا یَک عَده­ شَه خیلی اَروم و مَحجوبِن

هَمونا پیشِ خدا بندۀ خوب و محبوبِن

گروهی از دخترها خیلی آرام و محجوبند ، همانها پیشِ خدا بندۀ خوب و دوست داشتنی ­اند .

خلاصه عروسی و بزِن بکووی وَر پانِه

مرغی هَمسایَه عروس و او خروسام دَمانه

خلاصه عروسی و بزن و بکوبی برپاست ، مرغِ همسایه عروس و خروس هم داماد است .

+++

وقتی شَو عروس دَمار وَ جا مِنِن

یَک عِدّه کیسه گِناه دِ جا مِنِن

وقتی شب عروس و داماد را به حِجله می­ فرستند ، گروهی کیسۀ گناه خود را پُر می­ کنند .

+++

فِردَا ، روزی شَوی دامادی او

خِروسَک مِخَنَه هَی : قوقولی قوقو

فردا ، صبحِ شبِ دامادی ، خروس هی آواز سر می ­دهد : قوقولی قوقو

بیا اَی مُرغَک خوب ، تازِه عَروس

بیا اَی مرغک خوب ، جُفتِ خروس

ای مرغک خوب ! ای تازه عروس بیا ! ای جُفت خروس بیا !

بیا از خَنَه وَبیری ، سِحَره !

بیا ببو دِ بیری چه خِبَره

بیا از خانه بیرون ، سَحَر است ، بیا ببین در بیرون چه خبر است !

بیا و کُندی خَنَه ر جَرو بزِن

بیا ، بَرف اَمیَه ، اونار پَرو بزِن

بیا کَندوخانه / انباری را جارو بزن ، بیا برف آمده آنها را پارو بزن .

بیا و قِلِف وَزِیِری پوسَه کو

سِوا از ای گِندِما شِبوشَه کو

بیا قلف / قابلمه مسی را زیر پوسه / آرام­پز بگذار ، و آفتها را از گندمها جدا کُن .

پوسه : ریختن ذغال زیر و روی قلف ـ شبوشه : نوعی حَشره­ آفتِ گندم 

بیا ، یَک بجَگَری وَردَ بریم

یَک کِمی خُلفَه و روجنَجی اَریم

بیا یک وجین­ کننده بردار برویم ، مقداری خُلفه و روجناجی ( نوعی سبزی خودرو ) بیاوریم .

بیا و با تِیغ ای علِف دِرَو

کِمَکام کو تَا کِنام مِیمار بیرَو

بیا کمک کن تا با داس ، شاخه ­های بی ­رویّۀ میم / مو / درختانِ انگور را ببرّم .

بیا و میشار بدوش و برِّهار

سِواشَه کو و بروبرِ نِهار

بیا و میش ­ها را بدوش و برّه ­ها را جدا کن و برای درست کردنِ ناهار برو .

خِلَاصَه ، خِروس مِگُفت و کار مِکِرد

دِ دِلِش هَی هَوَسی نِهار مِکِرد

خلاصه خروس این حرفها را می ­گفت و کار می ­کرد و گاه در دلش هوس ناهار می ­کرد .

خِروسَک هَی کار مِکِرد و حَرف مِزَه

نوکِّشِه هَی دِ یَخ و دِ بَرف مِزَه

خروس همین طور کار می ­کرد و حرف می­ زد و منقارش را در یخ و برف می ­زد .

او خِروس هَمی کی شُد وَختی نِهار

اَمَه بنشَست عَینی بُرجِ زَهرمار

آن خروس همین که وقت ناهار شد ، دقیقاً مثل « بُرج زهر مار » ( کنایه از ناراحتی بسیار ) آمد نشست .

خَنوم مُرغَه تَحتِروم کِردَه و تَخت

خُسبیَه ، پونِکی مِزنَه دِ رو تَخت

خانم مرغ پَرهایش را باد انداخته و راحت روی تخت خُسبیده و پینکی / چَرت می ­زند .

نِه نِهار دِرُسته ، نِه خَنَه جَرو

نِه حَیاط تِمیزه ، نِه برفا پَرو

نه ناهار درست است ، نه خانه جارو شده ، نه حیاط تمیز است ، نه برفها پارو شده .

خِروسَه دَست از دهَن وَرداشت و گفت :

وَخی یالّا مُرغَکی تِنِه کِلُفت

خروس دست از دهان برداشت و گفت : برخیز ای مرغک تنه کُلُفت !

برو پیش صِحَبی اَولِه دِروت

برو یالّا کی نِبونام رِنگ و روت

برو پیشِ صاحبِ آبله در صورتت ، زود برو که رنگ و رویت را نبینم .

برو زود کُونِه پلَشتی بی­ حَیا

برو یالّا چَنِه خُشکی لِوسیا

زود برو ای کُهنۀ پلشت / ناپاک بی­ حیا ، زود برو چانه خشکِ لب ­سیاه

مارِتام مثلی خودِت رَاحت ­طِلَب

برو یالّا مُرغکی جِشتِ جِلَب

مادرت هم مثلِ خودت راحت طلب است ، زود برو مرغکِ زشتِ جَلَب

مُرغَکِ تازه ­عروسِ خوش ­خیال

تَزَه بیدار شد از خُو و خیال

مرغکِ تازه ­عروس خوش­ خیال ، تازه از خواب و خیال بیدار شد .

دید کی اَی داد خِروس حُرحُری

عَینی یَک مُرغِ کِروجِ کُرکُری

دید که ای داد و بی­ داد خروسِ حُرحُری مانندِ یک مرغِ کُرچ کُرکُری

پشَنیش چُرتِ و اَخمِش دِ هَمِه

سر و تِه حَرفِش نِهار و شِکِمِه

پیشانیش چُرت و اَخمهایش در هم است ، سر و تَه حرفش ناهار و شکم است !

گُفت : کی اَی داد خِروسی بی مِحَل

همه حَرفات دِروغ بو و دِغَل

مرغ گفت : ای داد و بیداد خروسِ بی ­محلّ ، همۀ حرفهایت دروغ و دَغَل بود ؟!

مُرغ لَو سی­ سیری از تِرسِ خروس

کی دِلِشِه بزیَه بو هَمچی عروس

مرغِ لب سی سیری ( 2250 گرمی ) از ترسِ خروسی که از چُنین عروسی دلزده شده بود 

سَری لُخت و پا برینه بی ­قِرار

اَمیَه به دِمی دَر و کِردَه فِرار

سرِ لُخت و پا برهنه ، بی ­قرار ، دمِ درب آمده بود و فرار کرده بود .

29 / 12 /  1374

دکتر علی اکبر معینی

بنده خدایی در شهری زندگی می ­کرد ، پدرش چند روزی برای دیدنِ فرزندش از روستا به آن شهر رفته بود ، وقتی زنگِ دربِ حیاط را می ­زد ، می ­پرسیدند : کیه ؟

می­ گفت : « مویوم » !

فرزندش می ­گفت : نگو « مویوم » ، اینجا پیشِ همسایه ­ها آبروداری کُن ! بگو « منم » !

آن بندۀ خدا به فرزندش گفته بود : خُب ، حالا نگویم « مویوم » وقتی که در باز شود که می ­بینند  « مویوم » ؟!

شاید بتوان گفت « وبلاگِ خطّۀ فریومد / فرومد » اوّلین وبلاگِ این خطّه بود که از همان ابتدا با نام و نشانِ کامل و عکسِ مدیرِ وبلاگ شروع به کار کرد و گفت : « مویوم » ! و شاید بتوان گفت این کار بی ­تأثیر در اینکه بعضی از نامِ مستعار به نامِ حقیقی روی آورند یا عکسِ خودشان را در وبلاگشان درج کنند ، نبود . واقعاً هم چرا کسی که می خواهد در باره یا پیرامونِ روستا و زادگاهش سخن بگوید ، خودش را معرّفی نکند یا در پسِ پرده و پُشتِ نامِ مستعار سخن بگوید ؟!

البتّه این مُعضلی نیست که به راحتی حلّ شود و از همۀ فرومدیهایی که مطالبِ وبلاگ را می­ خوانند توقّع داشت نظریّۀ خودشان را بنویسند و در پسِ نامِ مستعار هم پنهان نشوند !

بر این مبنا از دکتر علی اکبر معینی خواسته شد تا خودش را معرّفی کند علی اکبر معینی نه خود کم بینی داشت که بگوید : « من کسی نیستم که بخواهی مرا معرّفی کنی ! » نه خود بزرگ­ بینی داشت که بگوید : « من بزرگ­ تر از آنم که در این وبلاگ معرّفی شوم ! » بلکه درخواستِ یک دوست را پاسخ داد تا راه برای فرومدیهای دیگر باز شود و آنها هم زندگی خودنوشتِ خود را برای این وبلاگ بفرستند . 

اکـبـــــر

سحرگاهِ یک روزِ سردِ زمستانِ سالِ 1345 هجری شمسی ششمین فرزند و چهارمین پسر خانواده به دنیا آمد . تاریخِ تولّد او را در شناسنامه ­اش 28 /10 / 1345 درج کرده ­اند . پدرش « غلامرضا » برای تأمینِ هزینۀ زندگی همسر و فرزندانش مجبور بود در تهران به کار مشغول باشد و مادرش « سکینه » در فرومد علاوه بر سرپرستی و مراقبت از بچّه­ ها ، کشاورزی خُرده­ پا و دامداری چکّنه را همراهِ کودکان خود به عُهده داشت .

اکبر مثلِ اکثرِ کودکانِ هم­سنّ و سال خود از همان دورانِ کودکی شریک در کارِ خانوادۀ عیالوار و کم­ درآمد و شریک در مراقبت از دام و کار کشاورزی بود .

دورانِ ابتدایی و راهنمایی را در فرومد گذراند . دورۀ راهنمایی همزمان شد با پیروزی انقلابِ اسلامی و  از وجودِ معلمانِ عزیزی مثلِ : هوشنگ اصغری ، محمّدیوسف شهنما ، مرحوم عبّاس­ علي احمدی ( که روح بلندش شاد باد ) و آقای علي ­اصغر یارمحمّدی ( که خدایا به سلامت دارش ) بسیار فیض بُرد .

دوستی و همراهی دورانِ راهنمایی با عزیزِ سفر کرده شهید سیّد محمّد هاشمی یکی از الطافِ خفیّه الهی برایش بود . در سالِ 1360 به دستور و پیشنهادِ برادرانش « عبّاس و اسماعیل » که در تهران مشغول به کار بودند برای ادامۀ تحصیل به تهران آمد . در « دبیرستانِ باباطاهر » منطقۀ چهاردۀ تهران به همراهِ شهید هاشمی در رشتۀ ریاضی فیزیک مشغول به تحصیل شد .

22 فروردین سالِ 1362 اسماعیل در جبهۀ فکّه شهید شد . در تاریخ 12 / 8 / 1362 سیّد محمّد در عملیّات والفجر 4 در پنجوین شهید شد . و اکبر را به سخت ­جانی خود این گُمان نبود !

سالِ 64 در رشتۀ مهندسی مخابراتِ دانشگاهِ خواجه نصیر تهران پذیرفته شد . زمستانِ 65 مدّتی در جبهۀ جنوب « شلمچه » و در عملیّات کربلای 5 به عنوانِ امدادگر دسته با یک هفته آموزش امدادگری توسّط یکی از رزمندگان که خودش دانشجوی دامپزشکی بود شاهدِ جانفشانی فرزندانِ این مرز و بوم  بود . این حضور تا تابستانِ سال 66 و جبهۀ غرب و عملیّات نصر 7 در ارتفاعاتِ سردشت ادامه داشت . بعد از مراجعت ، از تحصیل در رشتۀ مهندسی انصراف داد .

سال 66 ـ 67 را به تدریسِ دروسِ ریاضی و علوم دورۀ راهنمایی در محلّۀ اصفهانک تهران پرداخت و همزمان به مطالعۀ کتابهای رشتۀ تجربی برای شرکت در آزمونِ پزشکی مشغول بود .

بهمنِ 67 در رشتۀ پزشکی « دانشگاهِ علومِ پزشکی سمنان » پذیرفته شد و آبانماهِ 1374 فارغ التحصیل شد . آذرماه 74 به عنوانِ پزشکِ عمومی در « بیمارستانِ فجر تهران » مشغول به کار شد .

« زیباترین لحظاتِ زندگی ­اش وقتی بود که در اوّل شهریورماه 1372 با دختری از ساداتِ حسنی ازدواج کرد و حاصلِ آن رسیدن به آرامشی الهی و با هدیۀ دو فرزندِ پسر از طرفِ او کامل شد . » سالِ 77 با شرکتِ در آزمونِ دستیاری پزشکی در رشتۀ بیهوشی و مراقبتهای ویژۀ دانشگاهِ علوم پزشکی شهید بهشتی پذیرفته شد . و سال 1380 موفّق به اخذِ بوردِ تخصّصی بیهوشی و مراقبتهای ویژه شد . و از آن سال تا کنون درICU  و اتاقِ عمل همان مرکز مشغول به کار می­ باشد .

شعر تولّد ( مزینان کنارِ داورزن است ! )

یکـی صبحگـاهِ زمستـانِ ســرد	همی ناله کرد مادری : درد ! درد !
سحـرگـاه مــادر نگـاهـش به در	خـــداونـدِ بخشنــده دادش پســر
سیه چَـرده و زشـت روی و تُپُـل	سـرش گُنـده گـویی بُوَد عقـلِ کُلّ
صدایش حَـزین و پریشـان سخن	به عبّـاس گـویـد : « بیـا پیشِ من
نگـارش کُن این نُکته­ ها ای پسـر	سـلامی زِ مــــــادر بـرای پــــــدر
خدا قوّت ای مردِ همخانه، دوست	بیـا چهـره­ ات پیشِ همسر نکوست
تو را پنج فرزند و اکبـر بس است	اگـر جـامه آری کند بَـر ، بس است
کمی پـول و آجیـل و از میوه­ جات	اگر دست برسـد کمـی سبزيجات
به همـــراه خـود آوری یک گلیـم	کمـی روغـن آری بســـازم حلیـم
بـرنـجِ سفیـد آر کیـن اَرزن است	مـزۀ نان کنــارِ داور ، زن است ! »
پدر نامه را خواند و برخـاست زود	بزد پُک به سیگار و برخـاست دود
دل آرام « لاحـولُ و لایی » بگفت	گُـل از غنچـۀ آن لبــانش شکفت :
« خدا هست روزی رسان ، آن دهد	هرآن کس که دندان دهد نان دهد »
	سرایش 1370

 

مصرع ( مزۀ نان کنــارِ داور ، زن است ! ) در اصل ( مزینان کنارِ داورزن است ! ) بوده که مدیر وبلاگ دستکاری کرده است !

معناي شعر (فرومد کی روزگاری مَهدِ عِلم و دین بي یَه)

فرومدکی روزگاری مَهدِعِلم ودین بي یَه

بهار فرومد

شوي عيد

شَوی عَید

علی اکبر معینی ـ سرایش 14 / 12 / 1374

نَنِـه جـان او سَــلا وُ او روزگــار یـادِش به خیــــــر

مَ نوروز و شَوی عَید ، فَصلی بهـار یادِش به خیـر

او سَلو کی شَوی عَید یَگ جوری غیـر از حَلَه بو

شَـوی عَیـد دَستی هَمَه ، دِستِه جَـرو ْو مَلَـه بو

هَمی کی چِلّـه خُـــردی اَروم اَروم تِمــوم مِـرَفت

هَر کی بچّه خُردی داشت ، سِحَر به پوشتی بوم مِرَفت

هَمـی کـی بُـــوی گُلا از بـاغ و صَحــــــرا میـامَـه

از مـونـی طِبیلـه هـا عَــــرعَــــری چَـــروا میـامَـه

هَمی کی او جوجه زَردی پَرسَلی خِــرُس مِرفت

دُختَری فِلون کِسَک به خوشحَلی عَــرُس مِرفت

هَمی کی تِـرُپ تِـرُپ چُـووا وَرْ رو گِلیـــــم مِخـورد

بچّـه بدبَختـی اُکَـه ، شُـولَه به جُ حَلیــم مِخورد !

هَمی کی یَک بچّه مُدْویستُ و مِگُفت: عطّار اَمَه

دَنِـه  تَلـخ و دِمپَیـی پَـرَه بـرِش دِبــــــــــــــار امَـه

هَمی کی دِ پوشتی بـوم شَعلِه اَتَش اَلُـوْ مِکِــرد

مــاری مِ دِ خَنَمَـه پیـــــــــــــاز دِ تِـه پلُــوْ مِـکِــرد

هَمی کی دُختـــــری دَه سَلَـه بـرِه عَلَـف مِـرَفت

دِ سَـــری چَلِـه قِمــــار وقتـی هَمَه تِلَـف مِـرَفـت

همی کی پیَـری مِ ، تِنگـی خَـرِشِه شُـل مِکِــرد

سِمَــواری اَتِشـی دِ لَـــوی طــاق قُـلْ قُـلْ مِکِـرد

چِشم و هم چِشمی ،‌ پیَـری مِـردِمِ به دَر مِکِــرد

هر کی چیز نَوی داشت همسَیه هار خِبَـر مِکِـرد

سِحَـری عَیْـد کی همه جا حَرفی عَیـددیدِنی بـو

هَیکِـلا و رِختـی مِـردِم به خُــــــــدا دیــدنـــی بـو

سَــری سِنـگ و دِمــی دِروَزه و جُ کــــــوچــه بَالا

مِــرَفتِــن یَـک دِستِــه اَدِم ، کِلّــه پــا و سِــر بـالا

دِ پُــو قِلعَه کی مي یی یَک بُـرّی لاتی بی صَحَب

بنشِستَن دِ رو زِمـی و بَعَضــی دِ رو حَـلَــــــــب !

پســرا با شَلـواری تَقتَقـی و پَچِّـه کِشـــــــــــــاد

گُـــوْ دِ گَــــوْ بَــزی مِکِـردِن ، بَعَضــی آق مِـلّـا داد

دُختـــرا با رَخـتِ گُـلْ گُـلــی دِ مـونـی بَخچـه هـا

بُـر مِخـوردِن همِگـی ، چه سیّــدا چـه مَخچـه ها

بیـا و نِگــا ، کی چه هَـــــرای هَـــــرایـی وَرپـانِـه

دَف و دیــرَه ، بیـد و بَجَـه ، رَقــص پـایـی وَرپــانِـه

دُختـــری کـی رَخـتِ نـوتَـری دِ بَــرِش کِــــردَه بُـو

فکـری شـوهِــر کِــردِن از دینَـه پکَــرِش کِـردَه بُـو

هـر پسَـری کی میـامَــه از کِنــــــــار ، نِگـا مِکِـرد

پـرهِنـی قِشِنگتَـره بـرِه خــودِش سِـــــوا مِکِـرد !

وقتی کی خاطِـر خواهو یَک دُختری خیلی مِرَفت

عـاشِقـاش مِجنـون و او بَِـرَه خـودِش لِیلی مِرفت

بَعَضـی زِنـا دِ دَری گــوشـی هــم پـچـپــــچ مِنِـن

وقتی آشی لُکَّه موخْرِن ، هَمَش هَی لِچلِچ مِنِن

نَنَـه راستــی یـادِتِـه سیـــــــزدِه به دَری پَـرسَـلا

سَــری اَستَلخـی خِیَـوُو ، دِمـی کـالـي کَنــدَوا ؟

البتَّـه ایــرامِ بگــــام بـه یکّــه یکّــه شِمَـهــــــــا :

بیـــــــــــاییـن وَ زِیــری پـاتَـه بـریـزیـن دَلَشِـه هـا

هـر کی کی دِ بـاد مِـرَفت ، از تَه ، رِفِقِش یا عدو

چـو مِـــزَه وَر کِپَلِـش کـی : نـومـی نِمـزَتـه بگـو ؟

وقتـی کـی اَذون مِگـوفتِن یـَه دِمـی نِهـار مِـرَفـت

او کـی خیلــی ذِلَّـه بـو مِـرکَبشـه سِــوار مِـرَفـت

یَـک عَـــدّه تَــزَه دَرِن دیـگِ پِلُــــوْ وَر بـــــــــار مِنِن

یک عَــدّه بــره سَیْـوُوشَـه دِستِـۀ بـل دِ کـار مِنِن

قَطِقـی کـی احتِــــــــــرامِـش بـره خیلـی واجِبـه

دِ سَـری سُفـــــره نِهــــاری سیـــزدَه امّـا غـایبـه

دِ مونـی خَنِه کولا ، مِـردو کی اَهلی بَس بی ين

دِ پَیی چِـرَغ شیــرَه هَمش بیحـال و لَـس بی ين

بَعَضـی کـی بَختَـه بی ین دِ سَــری چَلِـه قِمــــار

هَیکِلا عَینی شِغــال بـو ، دِ سـری سُفــره نِهــار

اونـا کـی به دور از ذکــــــر و نمـــــــاز و روزَه نِــن

به خــــدا دِ امتحـــانــی اَخِــــــرت رِفـــــــوزَه نِـن

نَنِه جـان بُگـذَر بگـام ای گُفته هـار بـی دردِ ســر

از روزی اَخِـری عَیـد کی گفتَـنِش :سیزده به در

بــرِه کــی فلیـــزا زود کِــــوِنـد کِنِنـد و خِـــربــــزَه

هـر کی بختِش وا نِبـو ، گِنـدِم و جَـــوْ گِــره مِــزَه

هَمـی کـی جَعَـم مِـرَفـت قَليچَـه و جــــــاج پَتــو

سیـزده رفت ، چَردَه اَمَه ، هوکُـوتْ کُـوتُـو ، هوکـوتْ کُوتُو

 

واژه نامه

شَوْ : شب // نَنِـه جـان : مادر جان // او سَــلا : آن سالها // مَ نوروز : ماه نوروز / اسفند // غیـر از حَلَه بو : غير از حالا / اكنون بود // دِستِه جَـرو ْو مَلَـه : دستۀ جارو و ماله ( براي تميز كردن و ماله كشيدن ) // هَمی کی : همين كه // چِلّـه خُـــردی : دي و 10 روز اوّل بهمن چلّۀ بزرگ ، 20 روز آخِر بهمن چلّۀ كوچك // اَروم اَروم : آرام آرام // تِمــوم مِـرَفت : تمام مي شد . // بچّه خُردی : بچّۀ كوچك // پوشتی بوم : پُشتِ بام // بُـــوی گُلا : بوي گُلها // میـامَـه : مي آمد // از مـونـی طِبیلـه هـا : از ميانِ طويله ها // چَـــروا : چارپا // پَرسَلی : پارسالي // خِــرُس : خروس // عَــرُس : عَروس // فِلون کِسَک : فلان كَس // خوشحَلی : خوشحالي// تِـرُپ تِـرُپ : صداي كوبيده شدنِ چوب به فرش براي تكاندنِ گَرد و غُبار // چُـووا : چوبها // اُکَه : آن يكي / فلاني // شُـولَه : شولي / شُله // به جُ : به جاي // مُدْویستُ : مي دويد او // عطّار اَمَه : عطّار / بزّاز آمد // دَنِـه تَلـخ : هستۀ تلخ زرد آلو // دِمپَیـی پَـرَه : دمپايي / سرپايي پاره // بـرِش : برايش // دِبـار: آماده ( وقتي ظرفِ غذا براي پختن ، روي اُجاق گذاشته مي شود . ) ، به درختي كه آمادۀ دادنِ ميوه است گفته مي شود : « به بار اَميَه » و به درختي كه ميوه داده است گفته مي شود : « دِ بار اَميَه » // اَمَـه : آمد // شَعلِه اَتَش اَلُـوْ مِکِــرد : آتش شُعله ور مي شد . // مــاری مِ : مادرِ من // دِ خَنَمَـه : در خانه مان  // پیــاز دِ تِـه پلُــوْ مِـکِـرد : گذاشتنِ پياز در زير برنج براي پخته شدن / ته چين پياز ! // دَه سَلَـه : ده ساله // بـرِ عَلَـف : براي علف // چَلِـه قِمـار : چاله و گودالِ قمار بازي // پیَـری مِ : پدرم / پدرِ من // تِنگـی خَـرِشِه : افسار خرش را ، بندي كه جُل يا پالان را نگه مي دارد . // سِمَــواری اَتِشـی: سماور آتشي // دِ لَــوی طـاق : در لبِ طاقچه // پیَـری مِـردِمِ به دَر مِکِـرد : پدر مردم را در مي آورد . // همسَیه هار : همسايه ها را // هَیکِـلا : هيكل ها / قيافه ها // سَـری سِنـگ : مكاني در فرومد ( كنار مسجد جامع ) // دِمــی دِروَزه : جلو دروازه ، دو مكان در فرومد ( نزديكِ حسينيۀ كوچۀ بالا و كنار مسجدِ نبيّ اكرم در كوچۀ پشند ) // کــوچـه بَالا : يكي از محلّه ­هاي سه گانۀ فرومد ( بالا ، پشند ، جنان ) // دِ پُــو قِلعَه : در پُشتِ قلعه / نام محلّي در فرومد ( كه آنجا قبلاً قلعه بوده ) // مي یی : مي آيي // یَک بُـرّی لاتی بی صَحَب : يك عدّه لاتِ بي صاحب // دِ رو زِمـی : در روي زمين // دِ رو حَـلَـب : در روي پيت 20 ليتري / چلِك // شَلـواری تَقتَقـی : شلوار با نقشۀ چهارخانه ، چهارخانه // پَچِّـه کِشـاد : پاچه گُشاد // گُـــوْ دِ گَــــوْ بَــزی : نوعي بازي ( انداختن گُو / گوي / توپ در گودال ) // آق مِـلّـا داد : بازی معروف « آقا ملّا داد » است که در دو گروه 5 - 6 نفره انجام می شود .// رَخـت گُـل گُـلــی : لباسي كه عكسهاي گُل دارد // دِ مـونـی بَخچـه هـا : در ميانِ باغچه ها // بُـر مِخـوردِن : قاطي مي شدند // مَخچـه ها : مغچه ها ، به غير سيّد گفته مي شود ( احتمالاً از مغبچّه گرفته شده ) ، به درختِ توت كه پيوند نخورده باشد هم گفته مي شود . // چه هَـرای هَـرایـی وَرپـانِـه : چه سر و صداي رقصي به پا شده // دَف و دیــرَه : دف و دايره // بیـد و بَجَـه : بيت ، شعر و ترانه // رَقـص پـایـی : نوعي رقص // دِ بَــرِش کِــردَه بُـو : در تنش كرده بود / پوشيده بود . // از دینَـه پکَــرِش کِـردَه بُـو : از ديروز پكر و گيج شده بود . // خاطـر خواهو : خاطر خواهان / خواستگاران // او بَِـرَه : آن يارو // بَعَضـی زِنـا : برخي زنها // آشی لُکَّه : آش جوش بره ، لُکَّه: دو لايۀ خمير كه ميانش با سبزيجات و حبوبات پُر شده ( شبيه پيراشكي يا دُل مِيم/ دُلمِه ) و در ميانِ ديگِ آش پُخته شده باشد . // موخرِن : مي خورند // لِچلِچ : صدايي كه با خوردنِ غذا توليد مي شود . // سَــری اَستلخـی خِیَـوُو : نام مكاني در فرومد ( سر استخر خيابان ) // دِمـی کـالـي کَنــدَوا : نام مكاني در فرومد ( معمولاً به مَظهر آبِ قنات گفته مي شود . ) // ایـرامِ بگـام : اين را هم بگويم . // بـه یکّـه یکّـه شِمَـهــا : به يكايك شماها // وَ زِیــری پـاتَـه بـریـزیـن دَلَشِـه هـا : كينه ها را زير پايتان بريزيد و گلايه نكنيد . // هـر کـی کـی : هر كسي كه // دِ بـاد مِـرَفت : سوار تاب مي شد . // از تَه ، رِفِقِش یا عدو : از پايين ، دوست يا دشمنش // چـو مِــزَه وَر کِپَلِـش : چرا بر باسن يا رانِ پاي او مي زد ؟ // نـومـی نِمـزَتـه بگـو : نام نامزدت را بگو  . // اَذون : اذان // یـَه دِمـی نِهـار : يا هنگام ناهار // خیلــی ذِلَّـه بـو : خيلي خسته بود . // مِـرکَبشـه : چهارپايش را // تَــزَه دَرِن دیـگِ پِلُــــوْ وَر بــار مِنِن : تازه دارند ديگ آشيزي را روي اُجاق مي گذارند . // سَیْـوُوشَـه : سايبانشان // دِستِـه بـل : دستۀ بيل // قَطِقـی : نوعي غذاي محلّي ( شبيه ماست جوش ) // خَنِه کولا : خانه هايي كه در ميانِ مزارع سقفِ كوتاه دارد . // مِـردو کی اَهلی بَس بـی يـن : مرداني كه مُعتاد بودند . // دِ پَیی چِـرَغ شیــرَه : در پاي چراغ شيرۀ ترياك // لَـس : شُل و وِل / وارفته // بَعَضـی کـی بَختَـه بی ین : كساني كه در قمار باخته بودند . // هَیکِلا عَینی شِغــال بـو  : قيافه ها مانندِ شغال بود . // اونـا کـی : آنهايي كه // رِفـــــــوزَه : مَردود // گُفته هـار : گفته ها را // گفتَـنِش : گفته اند آن را // بــرِه کــی : براي اينكه // فلیـزا : فاليز ها / جاليز ها // کِــوِنـد : خربزۀ نارَس // جَعَـم مِـرَفـت : جمع مي شد . // قَليچـه : قاليچه // جـاج پَتــو : جاجیم و پتو ، زیر انداز // چَردَه اَمَه : چهارده آمد // هوکـوتْ کـوتـو ، هوکـوتْ کوتو : صوت و آوايي است . در زمانِ تَرکِ طبیعت در روز سیزده به در ، در محلّۀ جنان و شايد هم در محلّاتِ ديگر ، افراد تعدادی سنگریزه را در حالِ حَرَکَت به صورتِ یکی یکی به پُشتِ سر پَرتاب می کردند و این شعر را می خواندند : ( غم برو ، شادی بیا / سیزده برو ، چَرده بیا / هوکوتْ کوتو / هوکوتْ کوتو ) .

شعر با گويش فرومدي

بد خواندن / ترانه خواندن : بیت خواندن

دِ زِمستو کی هوا اَبری­ نِه وو بَرو می ­یَه ... او یَرَه وَر مونی کوچه ­ها بتُ تمبو می ­یَه

جِغ مِنَه : هُ یَرِهـا ، هُ یَرِهــا ، هُ یَرِهــا ... اوی سیل باشِتُرک دِکالی شَهرِستو می ­یَه

 

در زمستان كه هوا ابري است و باران مي بارد ، يك يارو ( يك نفر / پسر بچّه اي ) در ميانِ كوچه ها با تُنبان مي آيد . جيغ و فرياد مي زند : آهاي بچّه ها ( ياروها ) در كال / مسيلِ شهرستان سيل زيادي مي آيد .

يَرَه : يارو ( براي پسر يَرَه و براي دُختر ، دُختَه به كار بُرده مي شود . )

با شُتُرك: وقتي كه آب با مانعي ( مثل سنگ ) بر خورد مي كند و از روي آن سنگ مي جَهَد . ( مانندِ كوهانِ شتر مي شود . )

كالِ شهرستان : مَسيلي در مجاورتِ عِمارتِ مَخروبه شهرستان در فرومد

 

بیــــا اُوْ بُـردی بـرِ بـزغَلِه­ هـا کی تـوشنَنِـن ... کا و بیـدَه برِشَ بـریـز کـی خیلی گوسنَنِن

اونو کی دِ مونی کُزِن به اَروم به درشَه کو ... یکّه یکّه شیرشَ تی،به اجیر کی کورپَه نِن

 

بيا براي بُزغاله ها آب ببر كه تَشنه اند ، كاه و بيده برايشان بريز كه خيلي گُرسنه اند . بزغاله هايي را كه در ميان كُـزْ هستند به آرامي از آنجا در بيار ، و يكي يكي شيرشان بده با حواس جمعي كه كُـرْپه اند و دست و پاي نازكي دارند .

كُزْ : وقتي درگاهِ زيرِ تاق در داخل طويله كه سه طرف آن گرفته باشد و طرف چهارم را هم ببندند و از بالا قسمتي را باز بگذارند به آن كُز گفته مي شود . چون آنجا از طويله گرمتر است ، بزغاله هاي نوزاد را در آنجا مي گذارند هم براي گرما و هم براي اينكه در زير دست و پاي حيوانات طويله قرار نگيرند . (در گوشه ای کز کردن يا  به کنجی خزیدن )

كُرپه : نوزاد ، ضعيف ( در تُركي به ميوه ديررَس يا برّه ديرزاد گفته مي شود . )

بيده : وقتي جُوْ ( قبل از آنكه به خوشه برسد ) يا يونجه درو شود و به دور هم پيچيده شود تا خشك گردد و در زمستان به حيوانات داده شود به آن بيده گفته مي شود .

 

او یَـره قلّکمـو وَر دِشتَـه وُو دِکـوچِه­ ها ...خَب مِنَه گِـزمَه مِـدَره دِ کِمینی جِغُـوکا

مِردِم اَذیـَت مِنَـه کِلِّـه­ خوری اَتِش پَـره ... یتیم و دِر به دَر و لَتّه پلَشتی هَمِه جا

 

آن پسرك پلاخمان برداشته و در كوچه ها خودش را پنهان مي كند و نگهباني مي دهد و در كمين گنجشكها مي شود . مردم را اذيّت مي كند ، سر خور ، آتش پاره ، يتيم ، در به در و در همه جا مانند پارچه نجسي است كه او را دور مي اندازند . 

قلّه كمو / قلّه كمان / تيركمان / پلاخمان : بازیچه کودکان به صورتِ قطعه کوچک چَرم یا لاستیکی که دو سوی آن را با کِش به دو شاخه کوچکی می بندند و با آن سنگریزه پَرتاب کنند.

خَب / خپ : پنهان شدن و ساكت ماندن

گَزمه داشتن: گشت زدن و نگهباني دادن

چغوك : جغوك ، گنجشك

كلّه خور : به بچّه اي گفته مي شود كه بعد از او بچّه هاي ديگر زنده نمي مانند و مي ميرند . اين را نشانه بُخل و حسادتِ آن بچّه مي دانند .

آتش پاره : كنايه از كودكِ شَرير ، موذي

يتيم : در اينجا يعني كسي كه سرپرستي نداشته تا او را ادب كنند .

در به در : آواره ، آواره كوچه و خيابان ، بي صاحب

لَـتّه : تكّه پارچه كُهنه

پلَشت : آلوده ، پليد ، ناپاك ، نجس

 

یَک یَـره داشتَه قِمِـــر بَـــزی مِکِـــرد ... به اَدا و اَطــفارِش مِــردِمِ و نَـرضــی مکِـرد

هَمو بد اَصل چِشُم خولی دِ روزی عَشورا ... یِکسِره سینه مِزَه و گریه و زَری مِکِرد

 

پسركي قمار بازي مي كرد و با شكلك درآوردن و اطوارش ( حَرَكات و رفتار بي مزّه ) مردم را ناراضي مي كرد و مي رنجاند . همان بد اصل كه چشمش مانند چشم خولي است در روز عاشورا ، مرتّب « سينه زني » مي كرد و گريه و زاري مي نمود .

اَطوار : كه در گويش محلّي اطفار گفته مي شود . حَرَكات و رفتار بي مزّه كه به قصد مسخره كردن باشد.

خولي : ابن يزيد اصبحي ( شقي معروف ) كه سر بُريده حسين بن علي عليه السّلام را در تنورِ خانه خود مخفي كرد .

چشم خولي : يعني ؛ كسي كه چشمانش مانندِ چشمانِ خولي سُرخ و خونين است .

شاعر : يك فرومدي ـ 1362

خَنه ما دِ کوجینه

 

اَگـه تِـه بخِـه بـدَنــی خَنِـه مــــا دِ کـوجینـه ..... بایـد تِه اَیی به شاهـرود خَنِـه ما دِ اُونجینِه

خَنِـه مـا فِـرومـدِ کـوچـه جِنو از سری سِنگ ..... تِه می یی به پُو قِلعَه خَنِه مَمدعلی پِلِنگ

روبروش گاراجِ اُونجی گاراجی ماشین جیپ ..... او گاراج جزیی کوچَنِه پولی اونِمرِه به جیب

دَرِشـام اَهِنــی نِـه اَهِنشـام رِنگـی قِشِنـگ ..... دِ تِـه کَلَه شام گُله از او گُلایِ رِنگــــوارِنگ

خَنـه مــا گُـوْ دَرَه و گَسـولَه و مُــرغِ کِــــروج ..... دِ مونی تِنـورخَنَش اَتَش دَرَه عَینی خِـــروج

دِ تِمـوز کی فَصلی کار و بیل زییِن از را میَه ..... اَز مـونـی بَغــا و صحــرا عَـرعَـری چَـروا میَـه

صِـدَهـو وَر وَر مِـش و بَـع بَعـی بـزغَلــه هـا ..... چَهچَهـی بُلبُلـی زرد و پَـر پَـری بَلبَلـه هــــا

قُمـری هـا مِخَنِـن و کِلَـغَجَـه غَـج غَـج مِنَـه ..... سِنگینی ی مـووه ها شَخِه دِرَختـه کَج مِنَه

بعضی خوشحَلی مِنن کی خوبه پسر دَرِن ..... بَعضی دِلشَ خوشه کی جفتی گُوْوخَر دَرِن

بَعَضی گَودوشی وَردِشتَنو هَی گُوْ مِدوشِن ..... بعضـی غِـرور دَرِن بـاد و بــرودی مِفـروشِـن

بَعضــــــــی عَلِـف دِرَو وَردِشتَـن و دِرَو مِنِـن ..... بَعضـی دِستِــــرَه دِ پَچّـه و هَـی بیـرَو مِنـن

بَعضـــــــی اَروم اَروم پیــری مِـزَه مِـزه مِنِـن ..... بَعضـی مَــرزی نِهــال کِـوِنـد و خِـربـزَه مِنِـن

راستی یادام رفت بگام وَرسَردری دَلوسِعید ..... بزیَه یَک پَرچِمـی رنگـی از او پَـرچِمو شهید

شهیــدی دلـــــاوری خَنـه ی مـا اَسمعیلـه ..... چِنـد سـالـه کی او دِگـه پیش خدای جلیله

اَسمعیـل رِشیـد و شجــاعِ و مـردی خــــدا ..... جـونِشه بـره نجـاتـی کشـورِش کِـرده فِــدا

او از او مِـردو شجـاعی فـامیـلِ "مُعینی" نِه ..... او کی پاسداری فِداکاری امام "خُمینی" نِه

 

علي اكبر معيني  ـ تاریخ سرایش 28 / 10 / 1368

شهيد اسماعيل معيني

باسمِ ربِّ الشُّهداءِ وَ الصِّدِّيقينَ

« وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ . » ، ( آل ­عمران ، 3 / ١٦٩ )

مپنداريد كسـاني كه در راهِ خـدا كُشته شده ­اند مُرده­ اند ، بلكه زنـده ­اند و نزدِ پروردگـارشان روزي مي­ خورند .

« ... قَالُوا : إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ . » ، ( بقره ، 2 / ١٥٦ )

به درستي كه همه از خداييم و به سوي او بازگشت مي­ كنيم .

با سلام و درود بر رهبرِ كبيرِ انقلابِ اسلامي و الگوي همه انسانها بعد از پيامبران و امامان حضرتِ آية الله العظمي الامام الخميني و كسي كه با هر پيامش شور و عشقِ ايمان به خدا را به انسانها ياد مي ­دهد و ترس و وحشت در دلِ زورگويان و جهانخواران مي ­اندازد .

و سلام و درود به روانِ پاكِ شهيدان كه با خونِ خودشان اسلام و انقلابِ اسلامي را آبياري كردند و يك لحظه هم از فرمانِ امام امّت سرپيچي نكردند .

و با سلام بر امّت شهيدپرورِ ايران

و پيامِ من به امّت شهيدپرورِ ايران اين است كه هميشه گوش به فرمانِ رهبرِ انقلاب باشند تا بتوانند به ياري الله ريشه مستكبران و صدّاميان و ليبرالها و منافقين و تمامي كساني كه بر عليهِ اسلام و مسلمين به پا خاسته­ اند از بُن بركَنند و حكومتِ اسلامي و قانونِ اسلامي را جايگُزين آن سازند .

و با عرضِ سلام و تشكّر فراوان از پدر و مادرم كه سالها براي فرزندانِ خود زحمت كشيدند و اِنْ شاءَ الله كه اجرِ اين زحماتشان را از خدا بگيرند . و من از شما مي­ خواهم كه در حقّم دعا كنيد و من اگر اين دو روزِ دنيا شما را ناراحت كردم مرا ببخشيد و من اگر به فيضِ شهادت نايل گرديدم خودتان را ناراحت نكنيد چون اين راه ، راهِ حقّ است و من خودم اين راه را انتخاب كرده ­ام و مبادا شما خودتان را ناراحت كنيد زيرا ناراحتي شما باعثِ ناراحتي من مي­ باشد .

و با سلام به برادرانم و با تشكّر از زحماتي كه تو برادر عبّاس براي من كشيدي و راهِ درست و صحيح را به من نشان دادي . من از تو خيلي ممنون هستم و اِنْ شاءَ الله كه اجرِ‌ كارهايت را از خداوند بگيري . ديگر برادران را به درس خواندن وادار سازيد و سعي كنيد كه آنها هم كارهايشان از براي خدا و اسلام باشد و پيرو انقلاب اسلامي و رهبر انقلاب باشند .

و همچُنين از خواهرانم مي ­خواهم كه زينب ­وار باشند و پيام رسانِ خونِ شهيدان باشند و با حجابِ كوبنده خود رسالتي كه بر عُهده شما مي ­باشد انجام دهيد و فرزندانتان را به سلاحِ ايمان و تقوا و ادامه­ دهنده راهِ شهيدان تربيت كنيد كه در آينده براي جامعه مفيد باشند .

و از همه فاميلها و دوستان و آشنايان و تمامي كساني كه مرا مي ­شناسند مي ­خواهم كه حلالم كنند .

پدرجان جنازه مرا در فرومد دفن كنيد و در مجالسِ ختمِ من شيريني بدهيد و چيزهايي كه دارم برادر عبّاس بهتر مي ­داند چقـدر مي ­باشد چون من با ايشـان زنـدگي كرده­ ام و خُمسِ آن را برادرم عبّاس مي ­داند برنامه ­اش چطور است . و مالم را در اختيارِ پدر و مادرم و برادرم عبّاس قرار مي­ دهم تا در جهتِ بهبودِ زندگي­ مان و درس خواندنِ برادرانم قرار گيرد و مقدارِ پنج هزار تومانِ آن را به فُقرا بدهند و دو ماه روزه و دو سال نماز بگويد برايم به جا بياورند .

پدرم و مادرم و برادرانم و خواهرانم حلالم كنيد .

به اميدِ پيروز حقّ بر باطل

خدايا خدايا تا انقلابِ مهدي ، خميني را نگه­دار (3)

وَ السَّلامُ عَلَيكُم وَ رَحمَةُ اللهِ وَ بَرَكاتُهُ

شهــادت سرآغـازِ پـاينـدگي است .......... نترسم زِ مرگي كه خود زندگي است

شهادت افتخارم بود و به آن هم رسيدم .

با سپاس از دوست ديرينه ام ، دكتر علي اكبر معيني كه عكسهاي شهيد را براي « خطّه فريومد / فرومد » فرستاد .