شیر عَلَم ـ دکتر علی اکبر مُعینی

برای بازسازی فَریُومَد / فُرومد چه باید کرد ؟

در گُذر ـ ابن یمین

ای دِل ! از این جَهانِ دل ­آزار در گُذَر

وز تَنگنایِ گُنبَدِ دَوّار درگُذَر

کارِ جَهان نَه لایِقِ اَهلِ بَصیرَت است

فَرزانه­ وار از سَرِ این کار درگُذَر

در بَحرِ غَم زِ حِرص چو غَوّاصِ شوخ ­چَشم

غوطِه مَخور زِ گوهَرِ شَهوار درگُذَر

گَر زَخمِ خار از پیِ گُل بایَدَت کشید

مَنگر به رنگ و بوی و زِ گُلزار درگُذَر

بر طورِ هِمَّت اَر نَدَهَندَت جَوابِ خوش

تَرکِ سؤال گیر و زِ دیدار درگُذَر

گر طاقِ نُه رَواقِ زَراَندودَت آرزوست

زین طاق پا برون نِه و زین چار درگُذَر

دارِ غُرور نیست مَقامِ قَرارِ تو

مَنصوروار از سَرِ این دار درگُذَر

با مار بَهرِ مُهرِه ، کَسی دوستی نکرد

برکَن طَمَع زِ مُهرِه وز مار درگُذَر

چون می ­توان به گُلشَنِ روحانیان رسید

سَعیی نَما و زین رَهِ پُر خار درگُذَر

صدبار گفتمَت که : نِه ­ای مَردِ این مُقام

چون صِدقِ من یَقینَت شد ، این بار درگُذَر

ابن ­یمین نشیمنِ قُدس است جایِ تو

ز این آشیان چو « جَعفَرِ طَیّار » درگُذَر

دیوان ابن یمین فریومدی ، قطعۀ 402

در مدح علی ( ع ) ـ ابن یمین فَریُومَدی

در مَدحِ علی ( ع )

اي دل اَر خواهي گُذر بر گُلشنِ دارُالبَقا

جَهد كُن كه ­از پايِ خود بيرون كُني خارِ هوا

ور نمي­ خواهي ­كه پاي از راهِ حَقّ يك سو نَهي

دست ­زَن در عُروۀ وُثقايِ شَرعِ مُصطَفي

راهِ شَرعِ مُصطَفی از مُرتَضی جو ، زآنکه نیست

شَهرِ علمِ مُصطَفی را ، دَر به غیرِ از مُرتَضی

مُرتَضی را دان وَلیِّ اَهلِ ایمان تا اَبَد

چون زِ دیوانِ اَبَد دارد مِثالِ « اِنّما »

غیرِ او را کَس نزیبَد از « سَلونی » دَم­ زدن

زآنکه او داناست ما فَوقَ « السَّمَوَاتِ الْعُلا »

خَلعَتِ با زَیب و زیْنِ « اَنتَ مِنّی » کَس نیافت

از نَبیّ اِلّا علی که ­او داشت فَرِّ اَنبیا

در سَخا بود از دل و دَستَش خَجِل دریا و کوه

این سُخَن دارد مُصَدِّق هر که خوانَد « هَلْ أَتَى »

بعد از او در راهِ دین گَر پیشوا خواهی­ گرفت

بهتر از اولادِ مَعصومَش نیابی پیشوا

کیستند اولادِ او ؟ اَوّل حَسَن وآنگَه حُسَین

آن که ایشان را نَبیّ فرمود اِمام و مُقتَدا

بندۀ این هر دو مَخدومیم در دیوانِ شَرع

می­ کنم ثابت به حُکمِ مُصطَفی ، این مُدَّعا

از نَبی « مَن کُنتُ مَولاهُ » چو تَشریفِ علی است

از طَریقِ اِرثِشان ، بَس بَندگان باشیم ما

بعد از ایشان مُقتَدی سَجّاد وآنگَه باقِر است

چون گُذَشتی جَعفر و موسی و سِبطِ او رِضا

پس تَقی ، آنگَه نَقی ، آنگَه امامِ عَسكَری

بعد از آن مَهدی ، که ­از او گیرَد جَهان نور و صَفا

کِردگارا ! جانِ پاکِ هر یکی ز این جَمع را

از کَرَم در صَدرِ فِردَوسِ بَرین دِه مُتّکا

بخشش ای دل ز این بُزرگان ، چون که هر یک بوده­ اند

دُرِّ دَریایِ فُتُوَّت ، گوهَرِ کانِ سَخا

پیروی کُن گر نَجاتِ مُخلِصانَت آرزوست

هر که را با خاندانِ عِصمَت آمد اِنتِما

در طَریقِ دین به هر کَس اِقتدا فَرهنگ نیست

گر کُنی باری به مَعصومان کُن ای دل اِقتِدا

گرچه من که ­ابن­ یمین ­ام کرده­ ام عِصیان بَسی

لیک می­ دارم تَوَقُّع ، زآنکه هستم بی ­ریا

دوستدارِ خاندانِ مُصطَفی و مُرتَضی

که ­ایزد از لُطف و کَرَم ، بخشد بِدان پاکانِ مرا