براي پدر
براي پدر كه دعاي مستجاب من بود و هر خدمتي به او ، گِره اي از زندگي ام مي گشود .
پنجم فروردين ماه 1393 كه به فرومد رفتم ، « صبا » آنجا بود و پدر هنوز به او عيدي نداده بود ، وقتي دو نفري با هم بوديم ، مبلغي به او دادم ، گفتم : اين براي عيدي دادنهايت ، پدر يك پنجم آن را برداشت و بقيّه را برگرداند ، گفت : من پول لازم ندارم ، فقط همين را به « صبا » بدهم . ...
احسان به والدين موجب و محلّ اجابت دعا
لينك بالا را كليك كنيد .
« مَن ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللهَ قَرْضًا حَسَنًا فَیُضَاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِیمٌ . » ، ( حديد ، 57 / 11 )
چند روزی به آمدنِ عيد مانده بود . بیشتر بچّه ها غایب بودند ، یا بیشتریها رفته بودند به شهرها و شهرستانهای خودشان یا گرفتار کارهای عید بودند امّا استاد ما بدونِ هیچ تأخیری آمد سر کلاس و شروع کرد به درس دادن . استادِ خشک و مقرّراتی ما خود مزیدی شده بر دشواری « صدرا » . بالاخره کلاس رو به پایان بود که یکی از بچّه ها خیلی آرام گفت : استاد آخِره سالی دیگه بسه !
استاد هم دستی به سر تهی از موی خود کشید ! و عینکش را از روی چشمانش برداشت و همین طور که آن را می گذاشت روی میز ، خودش هم برای اوّلین بار روی صندلی جا گرفت .
استاد 50 ساله مان با آن كُت قهوه اي سوخته اي كه به تن داشت ، گفت : حالا که تونستید من رو از درس دادن بندازید بذارید خاطره ای رو براتون تعریف کنم . « من حدوداً 21 یا 22 سالم بود ، مشهد زندگی می کردیم ، پدر و مادرم کشاورز بودند با دستهای چروک خورده و آفتاب سوخته ، دستهایی که هر وقت اونها رو می دیدم دلم می خواست ببوسمشان ، بویشان کنم ، کاری که هیچ وقت اجازۀ آن را به خود ندادم با پدرم بکنم امّا دستان مادرم را همیشه خیلی آرام مثل « ماش پلو » که شب عید به شب عید می خوردیم بو می کردم و در آخِر بر لبانم می گذاشتم .
استادمان حالا قدری هم با بُغض کلماتش را جمله می کند : نمی دونم بچّه ها شما هم به این پی بُردید که هر پدر و مادری بوی خاصّ خودشان را دارند یا نه ؟ ولی من بوی مادرم را همیشه زمانی که نبود و دلتنگش می شدم از چادر کُهنۀ سفیدی که گُلهای قرمز ریز روی آنها نقش بسته بود حسّ می کردم ، چادر را جلوی دهان و بینی ام می گرفتم و چند دقیقه با آن نَفَس می کشیدم ...
امّا نسبت به پدرم ؛ مثل تمام پدرها ؛ هیچ وقت اجازۀ ابراز احساسات پیدا نکردم جز یک بار ، آن هم نه به صورتِ مستقیم .
نزدیکیهای عید بود ، من تازه معلّم شده بودم و اوّلین حقوقم را هم گرفته بودم ، صبح بود ، رفتم آب انبار تا برای شُستنِ ظروفِ صبحانه آب بیارم . از پلّه ها بالا می آمدم که صدای خفیف هِق ، هِق مردانه ای را شنیدم ، از هر پلّه ای که بالا می آمدم صدا را بلندتر می شنیدم ... استاد حالا خودش هم گریه می کند ...
پدرم بود ، مادر هم آرامش می کرد ، می گفت آقا ! خدا بزرگ است ، خدا نمی ذاره ما پیش بچّه ها کوچیک بشیم ، فوقش به بچّه ها عیدی نمی دیم ، قرآنِ خدا که غلط نمی شه امّا بابام گفت : خانم نوه هامون تو تهران بزرگ شدند و از ما انتظار دارند ، نباید فکر کنند که ما ...
حالا دیگه ماجرا روشن تر از این بود که بخواهم دلیلِ گریه های بابام رو از مادرم بپرسم ، دست کردم توی جیبم ، 100 تومان بود ، کُلِّ پولی که از مدرسه گرفته بودم ، گذاشتم روی گیوه های پدرم و خم شدم و گیوه های پُر از خاک و خُلی که هر روز در زمینِ زراعی ، همراه بابا بود بوسیدم .
آن سال همه خواهر و برادرام ازتهران آمدند مشهد ، با بچّه های قد و نیم قد که هر کدام به راحتی « عمو » و « دایی » نثارم می کردند .
بابا به هرکدام از بچّه ها و نوه ها 10 تومان عیدی داد ، 10 تومان ماند که آن را هم به عنوانِ عیدی داد به مامان . اوّلین روز بعد از تعطیلات بود ، چهاردهم ، که رفتم سرِ کلاس .بعد از کلاس آقای مدیر با کروات نویی که به خودش آویزان کرده بود گفت که کارم دارد و باید بروم اُتاقش ، رفتم ، بسته ای از کشوی میز خاکستری رنگ زوار دررفتۀ گوشۀ اتاقش درآورد و داد به من .
گفتم : این چیه ؟
ـ « باز کن می فهمی »
باز کردم ، 900 تومان پول نقد بود !
ـ « این برای چیه ؟ »
ـ « از مرکز اومده ؛ در این چند ماه که اینجا بودی بچّه ها رشد خوبی داشتند برای همین من از مرکز خواستم تشویقت کنند . »
راستش نمی دونستم که این چه معنی می تونه داشته باشه ، فقط در اون موقع ناخودآگاه به آقای مدیر گفتم : « این باید 1000 تومان باشه نه 900 تومان ! »
ـ مدیر گفت : « از کجا می دونی ؟ کسی بهت گفته ؟ »
ـ گفتم : « نه ، فقط حدس می زنم ، همین . »
راستش مدیر نمی دونست بخنده یا از این پررویی من عصبانی بشه امّا در هر صورت گفت : « از مرکز استعلام می گیرد و خبرش را به من می دهد . »
روز بعد تا رفتم اتاقِ معلّمان تا آماده بشم برای کلاس ، آقای مدیر خودش را به من رساند و گفت : « من دیروز به محضِ رفتنت استعلام کردم ، درست گفتی ، هزار تومان بوده نه نهصد تومان ، اون کسی که بسته رو آورده صد تومانش را کِش رفته بود که خودم رفتم اَزش گرفتم امّا برای دادنش یه شرط دارم ... »
ـ« چه شرطی ؟ »
ـ« بگو ببینم از کجا می دونستی ؟ نگو حدس زدم که خنده دار است . »
استاد کمی به برقِ چشمانِ بچّه ها که مشتاقانه می خواستند جوابِ این سؤالِ آقای مدیر را بشنوند ، نگاه کرد و دستۀ طلایی عینکش را گرفت و آن را پُشتِ گوشش جا داد و گفت : « به آقای مدیر گفتم : هیچ شنیدی که خدا 10 برابر عمل نیکوکاران به آنها پاداش می دهد ؟ »
خداوند در آیه ۱۱ « حدید » می فرماید : « مَن ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللهَ قَرْضًا حَسَنًا فَیُضَاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِیمٌ . » ؛ کیست که به خدا وام نیکو دهد و از اموالی که به او ارزانی داشته انفاق کند تا خداوند آن را برای او چندین برابر کند ؟ و برای او پاداش و ارزش است !
myaghoutian@yahoo.com