خطّه فریومد/ فرومد  (تاریخی،علمی،فرهنگی)

سرچشمۀ زیبای عشق

(تقدیم به زادگاهم فرومد )

احمد شاهرخ  ، کارشناس ارشد زبان و ادبیّات فارسی ـ 1393

ای گُهــــر افشـان وطـن سرچشمۀ زیبـای عشق

وی که باشد جـاودان ، نـامِ تو در دنیـــــای عشق

عاشقم برخاکِ تو ، این خاکِ مُشک ­آسای عشق

در در و دشتِ تو می ­روید ، بسی گُلهـــای عشق

جان چه باشد تا کنم قربان در این مأوای عشق

قطـره­ ای باشد غـریـقِ مهـر این دریــای عشق

تـوتیـــای چشـمِ مـن خــاکِ دُرافشـانت بُوَد

ای که جـانِ عـاشقـان یکسر به قربـانت بُوَد

مخـزنِ گنـج و ادب در کــوی و بُستـانت بُوَد

آفـرین بـر خـاکِ پــاکِ عنبــــرین سـانت بُوَد

زنـده نـامـش تـا اَبَــد مــــــــــــرغِ گُلستـانت بُوَد

نغمه ­هایش می ­کند تصـویری از غوغـای عشق

ای به قربانت شَوَد ، این جـانِ پُر شور و شَرَم

وی فــدای نـامِ تو گــــــردد ، تَن و روح و سرم

تا اَبَــد خـواهــم بســــوزد از برایـت پیکــــــرم

تا گُلـی در بـاغِ تو رویـد به شـــــــورش انـدرم

ای بهــــــاری سـرزمیـنِ خُـــــــرّم جــان پَـرورم

می ­شکوفـد از تو خنـده بر لبِ شیـدای عشق

بر جـدارِ مسجـدت این گونه معجَـز از که بود ؟

سـامـــری بوده مگر کاین گونه دلهــا را ربود ؟

عشقِ رویت کرده آسان ، آن همه اندوه و دود

باید آن معمـار جنّت ، آن که زد ایـــوان ، ستود

ای دریغــــا کان نمـای عشقِ تو در غـم غُنـــود

سجده باید زد سـراسـر بر همین جاپای عشق

رو نظـر کن یک دَمی بر صـــــــــاحـبِ سـرّ سخن

قطعه ­ای خوان تا که افشاند به جان مُشکِ خُتَن

بیـن شکــــــــــــوهِ دولـتِ ابن یمیـن استــادِ فـنّ

سِحــر گفتـــــــــارش رُبایـد جــان و دل را از بَـدن

شـاعـر پُـرشــور و هم آن نـــــور چشـمِ انجمن

بر لبش پیـوسته جـاری بوده است آوای عشق

در دلـت داری هـــــــزاران رمـــــــــز و راز

جـان مـا از آن فـروغ دلفــروزت در گُـــداز

هـان چـه در سینـه نهـان کـردی تـو بـاز ؟

دربِ اســرارِ معــانـی را نَمـا یک دَم فــراز

تا که از شورِ جنون ، جانها شود پُر سوز و ساز

ای تـو طـور عشق ، ابن ­یمین مـوسـای عشق

ای که شـد آن بـال عشقت کَنـده  از تیغِ تَتـار

گرچه در ظلمِ زمستـان ، خُفتـه ­ای ای نوبهـار

وی که از تیــر بلا گــردیــده­ ای این گــونه زار

بـاز در خــاکت برویـد ، لاله و نســرین هــــزار

باز هم از سرخوشی ، باشـی بَسی بـاده­ گُسـار

باز هم شعـر و تـرانـه ، باز هم صَهبـــــــای عشق

خـاطـرت گـویـــا که یـادِ یـادگـــاران می ­کند

از گـذشتِ پُـرشتـــــاب روزگـــاران می­ کند

در خـزان ، یـاد از صفـای نـوبهـاران می­ کند

از طغـا تیمـــــوریـان و سـربـــداران می ­کند

بـار دیگــــر آسمــــانت یـــادِ بــــــــاران می­ کند

می ­کند نــو ، پـوستیـنِ کهنـۀ چــوخــای عشق