هر کس که نصیحت بر او خوار بود 

وآن کو به بدی خود گرفتار بود

پندش مده ار چند بود فرزندت

یاری مکنش ور چه تو را یار بود

.............................

هر کو در جود و مکرمت بسته بود

جز خار مدانش ار چه گلدسته بود

هیزم بود آن شاخ که بر می ندهد

ور چه ز درخت بارور رسته بود

دیوان ابن یمین فریومدی ، ص ۶۶۴

........