در کلاتۀ امجدیۀ فرومد ، درّه ­ای است که به آن « دهان شیر » می­ گویند ، در ابتدای درّه تکّه سنگ بزرگی است که بر روی آن چند تصویر شیر ، بز ، ... حکّ بوده است ، در تاریخ 27 / 6 / 1392 برای دیدنِ آن تصاویر به امجدیّه رفتیم و از آنجا تا پای کوه مسافتِ زیادی را پیاده طیّ کردیم وقتی به آنجا رسیدیم با تکّه ­های سنگی مواجه شدیم که ظاهراً با موادّ منفجره قطعه قطعه شده بود !

بعداً در گفتگویی آقای حسین ذبیحی گفت : از قدیم می ­گفتند : در « دهان شیر » چشم شیر به گنج نگاه می­ کند ! ولی کسانی که در پیِ گنج بوده ­اند گُمان کرده­ اند گنج در داخلِ همین سنگ است !

مرحوم دکتر ایرج افشار در بارۀ این سنگها می ­گوید :

« ظاهر احوال این طور حُکم می ­کند که وجودِ این سنگهای غیرمتناسب نسبت به سنگهای دیگر در آن بیابان ، موجبِ عُجب مردمِ روزگارانِ پیش بوده . شاید به مناسبتِ نوعی تقدّس که برای سنگها قایل بوده اند نقوشِ انسان و بُزِکوهی و بعضی علایمِ متخیّلۀ خود را بر آنها نَقر و نَقش کرده­ اند . افسوس که مردمِ نادان به تصوّر اینکه در میانِ این سنگها گنجی نهفته است چند تایی را با پُتک شکسته ­اند . »

گُلگشت در وطن ، دکتر ایرج افشار ، نشرِ اختران ، چاپ اوّل ، 1384 ، ص 82