فایل سخنرانی

در این فایل سخنرانی فردی روضه­ خوان به نام سیّدصادق می­ گوید :

« این دَم و دستگاه صاحب داره ، این عَلَم صاحب داره ، وقتی که تو اومدی تو زیرِ عَلَمِ امام حسین ، مُهر ابالفضل به پیشونیت خورد ، کُرونا سگِ کیه ؟! داد می­ زنم و می­ گَم ، اعتقادمِه ، عزیزانِ من ، من کارم منبره ، شب یکی ؛ دو تا ؛ سه تا منبر می ­رَم ، تمامِ شعبان تو خونَه ­ام روضه بوده ، تمامِ ماهِ رمضان ، شبهای احیاء تو کمرِ هم ، نَهصد نفر تو خونۀ ما سَحَری خوردن ، تو خونَه ­ام روضه بوده ، دهۀ کرامت ، جا سوزن انداختن نبوده ، تو کوچه را داربَست بَستم روضه بوده ، یه نفر تو این قُم که از دستِ نبریده خون بیرون می­کشن ، نیومده بگه : سید صادق من تب کردم .

همه جام گفتم : آقا اگه کسی تو روضه ها ، نه اینکه بری بیرون ، کَسب و کار داشته باشی ، بعد از در که رفتی بیرون ، سه تا ماسک بزن ، من از اون خبر ندارم .

امّا معتقدم تو مجالسِ اهل بیت ویروسِ تحتِ فرمانِ آقا و مولای ما ابی عبدالله الحُسینه .

آی ­ی­ ی­ ی ­ی اونایی که اعتقاد دارین ، خدا تو سورۀ انفال آیۀ 33 می­ فرماید : جایی که پیغمبر حاضره ، عذاب نیست . »

ایشان به عنوان یک مسلمان شیعه مذهب چُنین اعتقادی دارد .

دیگری به عنوان یک مسلمان سنّی مذهب اعتقادِ دیگری دارد .

و دیگرانی به عنوانِ زرتشتی ، مسیحی ، یهودی ، دراویش و ... در ایران و جهان هم برای خودشان اعتقاد دیگری دارند ، آن گاه در این بُحرانِ کرونا مبنا چیست ؟ باید همه تابعِ فرامین ستادِ کرونا باشند یا هر کسی طبقِ اعتقاد خودش در جامعه عمل کند ؟

این به عنوان کُلّیت قضیه جدای از اینکه اعتقادِ طرف درست هست یا نه ؟ هر فرد باید پاسخگوی عملکردِ خود نسبت به آسیبی که به جامعه وارد می­کند باشد .

امّا ایشان اعتقادِ خودش را مستند به آیۀ 33 سورۀ انفال می ­کند ، در اینجا این مطلب را بررسی می­ کنیم ، ببینیم آیا اعتقادِ ایشان درست است ؟

« وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ اَنْتَ فِيهِمْ وَ مَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . » ،   ( انفال ، 8 / ٣٣ )

« و خدا چُنین نیست که آنان را در حالی که تو در میانِ آنان هستی عذاب کند . و خدا بر آن نیست که در حالی که آمرزش می­ طلبند عذاب کنندۀ آنان باشد . »  

 

استغفار و وجود پیامبر

نهج­ البلاغه شامل خطبه ­ها ، نامه ­ها و کلمات قصار علی ­بن ابی­ طالب (ع) است ، چند حدیث هم از پیامبر گرامی دارد که امام علی (ع) نقلِ قول کرده است ، بعضی خطبه اوّل آن را  از امام رضا ­(ع) دانسته ­اند .

 امّا یک حدیث از امام باقر (ع) هست که از امام علی (ع) نقلِ قول شده است .

[ وَ حَکی عَنهُ اَبوجَعفَرٍ مُحَمَّدُ بنُ عَلِیٍ الباقِرُ عَلَیهِمَا السَّلامُ اَنَّهُ قالَ : ]

کانَ فِی الاَرضِ اَمانانِ مِن عَذابِ اللهِ وَ قَد رُفِعَ اَحَدُهُما فَدونَکُمُ الآخَرُ فَتَمَسَّکوا بِهِ .

اَمّا الاَمانُ الّذی رُفِعَ ؛ فَهُوَ رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلیهِ وَ سَلَّمَ .

وَ اَمّا الاَمانُ الباقی ؛ فَالاِستِغفارُ .

قالَ اللهُ تعالی : « وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ اَنْتَ فِيهِمْ وَ مَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . » ،   ( انفال ، 8 / ٣٣ )

نهج البلاغه ، کلمات قصار ، شمارۀ 88 ( شهیدی ، فولادوند ، جعفری ) ؛ شمارۀ 85 ( فیض الاسلام )

* * * * *

 [ ابوجعفر امام محمّدباقر ( علیه ­السّلام ) از آن حضرت ( امام علی علیه­ السّلام ) روایت کند که فرمود : ]

روی زمین دو چیز مایۀ امان از عذابِ خدا بود ، یکی از آنها برداشته شد و دیگری باقی است آن را بگیرید و بدان تمسّک جویید .

امّا امانی که برداشته شد پیامبر خدا ( صَلَّی اللهُ عَلیهِ وَ آلِه وَ سَلَّمَ ) بود .

و امّا امانی که باقی است آمرزش خواهی است .

خدای تعالی فرماید : « و خدا چُنین نیست که آنان را در حالی که تو در میانِ آنان هستی عذاب کند . و خدا بر آن نیست که در حالی که آمرزش می ­طلبند عذاب کنندۀ آنان باشد . »  

* * * * *

ـ ظاهراً این حدیث مُرسَل است ( چون امام علی (ع) در سال 40 هجرت به شهـادت رسیده و امام باقر (ع) در سال 57 هجرت زاده شده است . ) امّا طبقِ اعتقادِ شیعه ، عصمتِ امام باقر (ع) ، « ارسالِ » آن را از بین می ­برد .

ـ این حدیث مستدلّ است ، یعنی امام علی سخنِ خودش را مستند و مستدلّ به آیۀ قرآن کرده است .

ـ برداشتِ امام علی (ع) از آیۀ مزبور چُنین بوده ، که موردِ تأییدِ امامِ باقر (ع) هم قرار گرفته است .

ـ امام علی (ع) وجودِ پیامبرِ گرامی در قیدِ حیات را مانعِ عذاب می­ داند نه در زمانِ ممات ، قبرِ او را هم مانعِ عذاب ندانسته ، یعنی خدا برای حضورِ فیزیکی پیامبرِ گرامی حُرمت قایل شده نه قبرِ او !  

ـ امام علی (ع) وجودِ خودش یا فاطمه (س) یا حسنین (ع) را مانعِ عذاب ندانسته است !

ـ امام باقر (ع) هم وجودِ خودش یا ائمّۀ دیگر را مانعِ عذاب ندانسته است !  

* * * * *

حوادثی هم که اتّفاق افتاده و موجب آزار و کُشتار مردم شده همین را نشان می­ دهد که بودنِ قبر پیامبر در مدینه یا حضور معنوی یا ... پیامبر مانعِ بلایایی چون واقعۀ حرّه و ... نشده است .

در خبرها آمده است : « آتش ‌سوزی مسجد ارگ تهران در ۲۶ بهمن ۱۳۸۳ ( برابر با چهارم محرّم 1426 ) رُخ داد و ۳۵۰ مجروح و به دلیل ازدحام جمعیت ۷۸ تَن کُشته داشت . » ( ویکی پدیا )

http:// https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D8%A7%D8%B1%DA%AF

یک بار دیگر دقّت کنیم : آتش سوزی در مسجد ، یعنی خانۀ خدا ، در چهارم محرّم یعنی مجلس سیّد الشُّهداء (ع) 350 مجروح و 78 کُشته داد .   

نه تنها مجلسِ روضۀ سیّدالشهداء که حرمِ سیّدالشهداء یا امام رضا یا ... ( علیهم السّلام ) هم مانعِ آسیب نیست و گرنه چرا مردمی که به حرمِ امام رضا (ع) پناه آورده بودند در واقعۀ مسجد گوهرشاد ( تیرماه 1314 خورشیدی ) یا بُمبگذاری در عاشورای 1415 قمری ( 30 خرداد 1373 ) به خاک و خون کشیده شدند ؟

بیشتر دقّت کنیم : مجروح و کُشته شدنِ مردم در حرمِ امام رضا (ع) و در روز عاشورا ، یعنی مجلس سیّدالشّهداء (ع) !

آیا کرونا عذاب است ؟ و وجودِ پیامبر یا امام مانعِ گرفتاری به آن می ­شود ؟ یا کرونا بیماری است و همانطور که پیامبر و امام دُچار بیماری می­ شوند ، دیگران هم دچار بیماری می ­شوند ؟ و این یک امر طبیعی است مثل آنکه وجودِ پیامبر در جنگها نه تنها مانعِ مجروح شدن یا کُشته شدن رزمندگان نمی ­شد بلکه در جنگِ اُحد بیش از هفتاد تن شهید شدند و بسیاری از جمله خود پیامبر گرامی مجروح شد ؟!