خطّه فریومد/ فرومد  (تاریخی،علمی،فرهنگی)

حَسَنَک کُجایی ؟

نزدیکِ غُروب بود امّا از حَسَنَک خبری نبود . همۀ حیوانها گُرسنه بودند .

گاوِ قَهوه­ ای « ما ... ما » می ­کرد و یونجه می­ خواست .

گوسفندِ سفید « بَع ... بَع » می­ کرد و عَلَف می ­خواست .

بُزِ سیاه « مَع ... مَع » می ­کرد و گُرسنه ­اش بود .

مُرغِ حَنایی قُدقُد می ­کرد و برای جوجه ­هایش دانه می ­خواست .

خُروس با صدایِ بلند می ­خواند : « قوقولی قوقو » و دانه می­ خواست .

همۀ حیوانها گُرسنه بودند و حَسَنَک را می ­خواستند .

سگِ با وَفای حَسَنَک « واق واق » کرد . یعنی حَسَنَک دارد می ­آید . این قَدر سر و صدا نکنید !

حَسَنَک دَوان دَوان آمد .

برای گاو یونجه ریخت .

به بُزِ سیاه و گوسفند عَلَف داد .

مُشتی دانه پیشِ مُرغ و خُروس و جوجه ­هایش ریخت .

برای سگ هم غذا گذاشت .

حَسَنَک تصمیم گرفت از فردا غذایِ حیوانها را زودتر بدهد تا گُرسنه نمانند .

خُدا فرموده است : با حیوانها مهربان باشیم و به آنها آزار نرسانیم .

.............................................................................

حَسِن ­جو دِکُوجینی ؟

نِزدیکا غِروب بُو . [ یعنی ؛ تِنگی غِروب ، اَفتُو دِ زِردی بُو ] اَمّبَ از حَسِن­ جو خِبَری نِبُو کی نِبُو ! همه حَیوَنا گوسنَه بی ­یِن . [ اَخِه بِگوو اَذُونی وَربُوم ، نِمازی شُوم به کُوجی مِری ؟! ]

گُوِی قَهوِگی عُرَّه وَرمِکشی ، سِبِست [ یَ تِریت ] مِخاستَه .

گوسبِندی سِفِد وَر وَر مِکرد ، عَلَف مِخاستَه .

بُزی سیا مَع مَع مِکِرد ، ( یعنی ؛ زِبو به کُوم وَنِمُوگذاشت . ) گوسنَه رفته بُو .

مُورغی حَنَیی قُودقُود مِکِرد ، بِرِ جوجه ­هاش چُونَه مِخاست . ( نمازی شُوم مورغ مِرَه وَجا ، چونِه چی ؟! )

خِرُس جِغ مِکشی ، قوقولی قوقو مِکرد ، چُونَه مِخاست . ( حَلَه یِک وَختی مورغو خِرُس به طبیله وو بِهَربِند مِرِن ولی جوجَر وَ زِری دِستِ پُ گُو نِمِنِن . )

همه حَیوَنا گُوسنَه بی ­یِن ، حَسِن ­جور مِخاستِن .

سَگی وِفَداری حَسِن ­جُو حَوحَو کِرد کی : چِتَنِه ؟! حَسِن­ جُو دَرَه می ­یَه ! اِقذِر سَر و صِدا مَکنین !

حَسِن ­جُو ، مِدَویست ، اَمَه .

بِرِ گُو سِبِست بِرِخت .

وَ بوزی سیا و گوسبِند عَلَف دا .

یَک کِمی چُونَه وَ پیشی مورغو خِرُسو جوجه­ هاش بِرِخت . ( یارام یَکی دِ طِبیلَه وو بِهَربِند چونَه مِریزَه ؟! )

بِرِ سَگام غِذا بُوگذاشت . ( خُودا مَرگام تِه ، حَساب هُشکی دِگَه نِبُو کی حَیوَنِکُور سَر وَکنِه ! )

حَسِن ­جو وَ خودا خُودِش گُوفت : از فِردا غِذُ حَیوَنار زودتر بِتام تَ گوسنَه بِنِمَنِن .

خُودا گوفتَه : وَ حَیوَنا مِهرِبُو بَشیمُو به اونا اَزار بِنِرسَنیم .