خطّه فریومد/ فرومد  (تاریخی،علمی،فرهنگی)

سُقوطِ سَر به­ داران

بِگویم از این پَس هم از سر به­ دار ـ چُنان سَر به­ داران دَهَم سَر به دار

بَسا خون که در جَنگ بر خاک ریخت ـ بَسا کَس که از تَرسِ دُشمَن گُریخت

به تاریخ چون بِنگَرَد هر کَسی ـ بُلَندی و پَستی بِبینَد بَسی

گَهی کوروش و گاه اِسکَندَر است ـ « چه گویم که ناگُفتَنَش بهتر است »

جَهان بود بر کامِ ایرانیان ـ گَهی نیز بر کامِ تورانیان

بر ایران مُغول گاه اَگر دَست یافت ـ به جَنگَش بَسی سَر به­ داری شِتافت

گَهی نیز تیمورِ لَنگ آمَدی ـ به جَنگ از پِیِ نام و نَنگ آمدی

چو تیمور سویِ نِشابور رَفت ـ زِ چَشمِ خُراسانیان نور رفت

بَسا سَر به­ دارانِ از این پَهن خاک ـ که شُد بر زَمین سینه ­شان چاک چاک

چو خواجِه مُؤَیِّد گُریزی نیافت ـ سرِ سَر به­ دارش به خِدمَت شِتافت

به تیمور سَر داد خواجِه علی ـ به پایَش در اُفتاد از بُزدِلی

بِدین گونه تیمور آن گُرگِ هار ـ بِشُد چیره بر بیهَق و سَبزوار

من از سَر به­ دارانِ این کِشوَرَم ـ که بر دار آویخت دُشمَن سَرَم

سِزَد گَر که اَنبازِ ایشان شَوَم ـ هم­ آواز و هم­ سازِ ایشان شَوَم

اگر کِهتَرم یا که خود مِهتَرم ـ نِگارَندِۀ این چُنین دَفتَرم

برای وَطن جانفِشانی کُنَم ـ همه آنچه خواهیّ و دانی کُنَم

بِمانَم همان جَنگجو سَر به ­دار ـ از این جَنگجویان برآرَم دَمار

نَدارَد مُغول غیرِ نیرَنگ و رَنگ ـ نیارَم از این بیش اینجا درَنگ

نَتَرسم زِ دُشمَن ، نَتَرسم زِ مَرگ ـ که باغِ وَطن را مَنم شاخ و بَرگ

به میدان زَنم گویِ فَرهَنگ و فَر ـ بِریزَم در این عَرصِه خاکی به سَر

سَرِ سَر به ­داران سَراَفراز باد ـ بر آزادِگان راهها باز باد

دانشنامۀ ایران ( مَنظوم ) ، سیّد حسن اَمین ، چاپ دوم ، زمستان ، 1390 ، ص 249