خانم آزاده شَریفی نوغانی ( عُضو هیئت عِلمی دانشگاه بجنورد ) و آقای حَسَن رَهنما ( عُضو هیئت عِلمی دانشگاه آزادِ اسلامی واحدِ شیروان ) در مَقالۀ « کَتیبه­ های خَطّی در مَسجد جامِعِ فُرومَد » نوشته ­اند :

ـ وقتی آندره گُدار مسجد جامِع فَریُومَد را دیده است ، دَرگاهی موردِ نَظَرِ پایۀ شَرقی ایوانِ جُنوبی پُر بوده و گُدار مِحرابِ فَرعی مسجد را ندیده که بخواهد در بارۀ آن نَظَر بدهد . پِلانی هم که از ایوانِ جُنوبی مَسجِدِ جامِعِ فَریُومَد کشیده این است :

ـ اینکه سورۀ توحید / اخلاص در بالایِ مِحراب فَرعی بِدونِ « بِسمِ الله الرَّحمن الرَّحیم » نوشته شده است یعنی ؛ بَنا یا تَزیینِ آن را اَهلِ سُنَّت عُهدِه ­دار بوده ­اند چون آنها « بِسمِلَه » را جُزو سوره­ هایِ قُرآن نمی­ دانند .

« ... اَهلِ تَسَنُّن آن را جُزء هیچ سوره­ ای نمی­ دانند و شُروعِ هر سوره را با بِسم الله از قَبیل شُروعِ هر کارِ دیگر با بِسم الله می­ شُمارند که بِسم الله جُزء آن کار نیست بلکه در عمَل گاهی سوره ­ها را بِدونِ بسم الله آغاز می­ کنند . در نَماز ، حَمد و یا هر سوره ­ای را که اِحیاناً بخواهند بخوانند بِدونِ بِسم الله می ­خوانند . »

آشنایی با قرآن ( جلد 1 و 2 ) ، شهید مُرتضی مطهّری ، انتشارات صَدرا ، چاپ نهم ، 1374 ، ص 76