مُحَمَّدیُوسُف شَهنَما ـ مهدی یاقوتیان ( 28 / 2 / 1392 )

در خاطِراتَم نوشتِه ­ام که بِهتَرین مُعَلِّمانِ من در دورِۀ راهنمایی آقای مُحَمَّدیُوسُفِ شَهنَما و در دورۀ کارشناسیِ اَرشد آقای عَلی­ اکبر غَفّاری ( خُدا رَحمَتَش کند ) بوده است .

و باز گفته­ ام که در تابستانِ همان سالها نامِه ­­ای برایم آمد که در آن یک « فَرهنگِ لُغاتِ عَمید » بود ، نامۀ بَعدی « گُزیدِه ­ای از تَرجِمۀ نَهجُ البَلاغِه » به قَلَمِ مُحَمَّد دَشتی بود ، سومین نامه « مَفاتیحُ الجِنان » بود ، چهارمی را که خودم درخواست کردم ، « قُرآن » بود و ... اَلبَتِّه اینها همه را آقای شَهنما برایم می ­فِرستاد یا می ­آوَرد . در واقِع به من می ­بَخشید . این مُعَلِّمِ عَزیز و گِرامی آن رَوِیِّۀ بَخشِشَش را هنوز دارد . هر از چَندی یک مَقالِه یا خاطِرِه برایم می ­فِرستَد تا وِبلاگِ خِطِّۀ فَریُومَد / فُرومَد پُربارتر و غَنی ­تر شود . خوشا به حالِ من که چُنین مُعَلِّمی داشته و دارم .

حالا که نِگاه می ­کنم می­ بینم آنچه را این مُعَلِّم عَزیز و نازَنین برایَم فِرستاده ، خودش یک مجموعه است که بَخشی از تاریخِ فُرومَد را در خود گُنجاندِه است . چه بهتر که در دَسترَسِ علاقِه­ مَندان قَرار گیرد . دو مَقالِۀ این مَجموعِه قَبلاً در کتابِ « اَحوالِ ابن ­یمین » و « مُکاتِبات و مُراسِلات ابن ­یمین فَریُومَدی » مُنتَشِر شده است .

مهدی یاقوتیان