خاطره ای از مادرم

دُخترهای هم سِنّ و سالِ من گفتند : ما تَصمیم گرفتیم که چای نَخوریم تا از پس ­اَندازِ پولَش برایِ ما روسَری بِخَرند .

به خانه که آمدم ، چای دُرُست کرده بودند ، پدر و مادرم گفتند : بیا چای بِخور !

گفتم : من چای نمی­ خورم !

مادرم گفت : چِرا ؟

گفتم : رُفقایم گفته ­اند : ما چای نمی ­خوریم تا از پولَش برایمان روسَری بِخرند . من هم می­ خواهم چای نَخورم تا بَرایم روسَری بخرید .

پدرم گفت : تو بیا چایَت را بِخور ، روسَری هم برایَت می ­خَریم .

بعد پدرم رفت از دایی کَربلا عَبّاس که با حاج علی حَبیبی مَغازه داشت ، یک روسری برایم به 18 قِران خَرید .

یَک روز سِکینِه بیگِم ـ قوری چایشِه مِنَه دِم

مِگَه : نَنَه مَعصومَه ـ بیا بُخوری صُحَبَنَه

ولی گفته دُختَرِش ـ بِرِ مارو و پی ‌یَرِش :

مِ وو لَیلا حَسِنی ـ دَریم فِکری کِردِنی

وقتی چای اَریم طَقَت ـ بِخرین بِرِمَه چَرقَت

بَعد علی میدی‌خو ـ کی کَرگَر بو و دیقو

پول وَرداشت رَفت وَبوری ـ کی بِخرِه یَک روسِری

رفت به دیکونی عَبّاس ـ کی پَرچَه داشت و کِرباس

او دیکو و مِغَزَه ـ خیلی دِشتَه اَوَزه

دیکو سَری حَموم بو ـ حَرفی مَرد یَک کِلوم بو

گُفت : بِچّه کِبلَ حَبیب ـ تِ هَستی خیلی نِجیب

اَز بِدی تِ برینی ـ بِتی یَک روسِرینی

دُخترام مِخَه چَرقَت ـ مِهام نِدَرام طَقَت

هَستَه ای تَه تَغَری ـ بِچِه اَخری پیری

وَرگَشت اَمَه به خَنَه ـ به پیشی یِکِّدَنَه

بِدا اور وَ دُختَرِش ـ کی بِندَزِه وَر سَرِش

گفته : بیا چای بِخور ـ کی نِشوام از تِ دِلخور

او علی میدی‌خو بو ـ بِرِم بَبَ کِلو بو

با خان بی ‌یَه گِلَوِز ـ مِثلی جَوی سِنگَوِز

چِند سَل بی ‌یَه کِدخودا ـ بَعد رِفتَه به کِربِلا

چِند سَل بی ‌یَه دِ گورگون ـ نَخوش رِفتَه دِ تیهرون

مارام بی ‌یَه پَ دِ ما ـ کی او رِفتَه از دِنیا

قَبرِش دِ مِسکِرَباد ـ رَحمَتی حَق وَر او باد

مرداد ماه 1404

شِعر را برایِ مادرم خواندم ، بَعد گفت : خوب وَر مِقومِش مِگی !

مَنظورَش این است که مِصرَعِ دومی ، مُطابِقِ مِصرَعِ اَوَّلی است .