کتاب درخت سنگستان با خلق شخصیت‌های مختلف و تصویرگری دقیق مخاطب را در بُرهه‌های حساس تاریخی کشور قرار می‌دهد تا ضمن آشنایی با تاریخ، نقش مردم در پایداری کشور را تشریح کند. کتاب از تاثیرات مغولان، قیام سربداران، نقش خواص جامعه در بزنگاه‌های تاریخی می‌گوید و با ادبیاتی کهن خواننده را با شهرها و فرهنگ ملی آیینی ایرانیان آشنا می‌سازد. جشن نیمه شعبان، گرامی‌داشت مقام شهید و شهادت برخی از ارزش‌هایی هستند که در این رمان جاری هستند.

کتاب « درخت سنگستان » رُمانی از حُسینعلی جَعفری است که در سومین دورهٔ جایزهٔ ملی داستان حماسی (سال ۱۴۰۲) شایستهٔ تقدیر شناخته شده است که این موضوع نیز بر فضای حماسی و پهلوانی آن تأکید می‌کند. نویسنده‌ای پرکار با بیش از ده‌ها اثر در قالب‌های رُمان، داستان کوتاه و پژوهش که به عنوان یکی از نمایندگان رمان سیاسی در ادبیات ایران شناخته می‌شود و در آثارش اغلب به بازخوانی تاریخ معاصر پرداخته است.

گُزیدۀ کتابِ دِرخت سَنگِستان

در آستانۀ باشتین بودیم. شیخ ایستاد به تماشای هدهدی که روی شاخۀ خشک تک درختی زرد و نزار نشسته بود. سوغندی با انگشت، هدهد را نشانم داد.
- پیک سلیمان!
به فال نیک گرفتم دیدار هدهد را.
- نشان پیروزی ست!
شیخ سر به سوی آسمان برد.
- به فضل و کرم خداوند منّان ان شاءالله!
هدهد پرواز کرد سوی امام‌زاده که گنبد خشتی آن از دور نمایان بود. سوغندی خندید.
- راه می نُماید.
گفتم:
- به سوی حضرت سیمرغ.
شیخ محو تماشا بود و ذکر بر لب داشت.
چند گامی پیش رفتیم که شیخ ایستاد. باز چه شد؟ هوا را بو کشید. گویی بایزید باشد، نزدیک خرقان. گفت:
- از این ده بوی خوش می‌شنوم.
سوغندی توبرۀ خویش بر دوش جابه جا کرد.
- چه بویی؟
- بوی جوانمردی.
بشارت نیکویی بود. گفتم:
- خدا را سپاس از این بشارت.